God for a day

Πριν λίγο διάβασα το τελευταίο post της φίλτατης lote alcarin. Έθεσε μια ερώτηση που με έβαλε σε σκέψεις.

Ποια υπερδύναμη θα θέλατε να έχετε, και γιατί?

Αρχικά διάλεξα το Time-Travel.
Μοιάζει πολύ ελκυστική η ικανότητα να ξεφυλλίζεις τις σελίδες του χρόνου κατά βούληση και προς κάθε κατεύθυνση. Το να ζεις το παρελθόν, να γνωρίζεις το μέλλον και φυσικά να διορθώνεις λάθη - δικά σου ή άλλων - ακούγεται μαγικό.

Μετά το σκέφτηκα λίγο παραπάνω.
Θυμάμαι μικρός είχα εντυπωσιαστεί με την ανικανότητα του ανθρώπου να προσδιορίσει το Θείο. Συγκεκριμένα θυμάμαι φωνές θεολόγων και πνευματικών να μας διδάσκουν ότι τον Θεό μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε με κάποια επίθετα - ιδιότητες χρησιμοποιώντας συνδετικούς συνδέσμους.
Ο Θεός είναι Πανάγαθος και Πανεύσπλαχνος και πανταχού Παρών και Προαιώνιος και..

Προβληματίστηκα, τι είναι αυτό που δίνει σε κάτι θεϊκή ιδιότητα;

Το αδιαμφισβήτητο χαρακτηριστικό του Θεού είναι η Παντοδυναμία.
Πολύ γενικόλογος ορισμός, τουλάχιστον για τα γούστα μου. Προσπάθησα να το αναλύσω. Πάντα άκουγα ότι η γνώση είναι δύναμη. Μήπως όμως η φράση αυτή είναι κάτι παραπάνω από ένα μητρικό - πατρικό τσιτάτο που προσπαθεί να κάνει τα παιδιά να σκύβουν με μεγαλύτερη προσήλωση πάνω από τα βιβλία τους;

Καιρός για ένα αξίωμα.
Την παραδοχή ότι όλα είναι δυνατά, απλά απαιτούν πράγματα που το μυαλό μου δεν γνωρίζει ή απλά δεν μπορεί να συλλάβει.
Τελικά κάθε θεός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να είναι Παντογνώστης.

Μπορώ να κάνω τα πάντα, αρκεί να ξέρω πως.

Θα μπορούσα να μετατρέψω το νερό σε κρασί, να βαδίσω πάνω στη θάλασσα, να αναστήσω νεκρούς, να δημιουργήσω ζωή. Δεν ξέρω αν θα μουν καλός κι αγαθός ή κακός και τιμωρός ή ακόμα κι αδιάφορος.


Για να επιστρέψω στο θέμα, αν διάλεγα μια υπερδύναμη αυτή θα ήταν η παντογνωσία.

Movie-ing people

Για λίγο καιρό στερήθηκα τη χαρά να διασχίζω την πόλη - σαν γνήσιος νεοέλληνας - με το αυτοκινητάκι μου. Χρειάστηκε λοιπόν να χρησιμοποιήσω αποκλειστικά τα ΜΜΜ για τις μετακινήσεις μου, κάτι που είχα να κάνω καιρό.

Στα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια συνήθιζα να γυρνάω την Αθήνα με το backpack κ ένα βιβλίο στο χέρι. Τώρα πια σπανίως έχω κάποιο βιβλίο μαζί μου. Ψάχνοντας λοιπόν κάτι για να περάσω την ώρα μου θυμήθηκα ένα παιχνιδάκι. Είναι ένα συγγραφικό παιχνίδι που έπαιζαν οι ήρωες μιας ταινίας. Διαλέγεις κάποιον από τους γύρω σου και με την εικόνα του φτιάχνεις έναν χαρακτήρα. Του δίνεις ένα όνομα, ένα background και χτίζεις την ιστορία του. Μπορεί να παρεξηγηθεί λίγο το επίμονο βλέμμα σου αλλά αξίζει τον κόπο. Νιώθεις τη γνήσια χαρά της δημιουργίας καθώς η φαντασία σου σπάει τις μνήμες σου και τις λιώνει για να τις χωρέσει σε νέο καλούπι.
Ξεκίνησα το παιχνίδι.

Αγγελική
Ξεπαρθενεύτηκε στα 14 της από τον - όπως νόμιζε τότε - έρωτα της ζωής της, ένα λύκειοπαιδο από το σχολείο της. Πέρασαν πολύ καλά για σχεδόν ενάμισι χρόνο, μέχρι τη στιγμή που την άφησε για να πάει στην πενθήμερη εκδρομή του σχολείου. Τώρα στα 21 της σπουδάζει σε κάποιο ΤΕΙ της πρωτεύουσας. Περνάει την ώρα της παρακολουθώντας κάποια μαθήματα και πίνοντας καφέδες τα απογεύματα. Καπνίζει συνέχεια, μια συνήθεια - ενθύμιο από τον πρώτο της έρωτα. Άντρες πολλοί, περνάει καλά για λίγο διάστημα μα δεν μπορεί να δεθεί με κανένα. Τον τελευταίο καιρό έχει μια κάπως σοβαρή σχέση μα κυρίως γιατί κουράστηκε να ψάχνει για την πραγματική αγάπη. Είναι απλή και πειθήνια και ας το παίζει bitch στην παρέα της. Τα βράδια της αρέσει να κλίνεται σπίτι με ένα τσιγάρο στο χέρι και να ξεφυλλίζει το σχολικό της λεύκωμα. 'Οχι και σήμερα, σήμερα το βράδυ ξεκινάει δουλειά σε ένα μπαράκι.

Κοσμάς
Παιδί από επαρχεία. Στην εφηβεία του άφησε το χωριό του και ήρθε στην Αθήνα. Έζησε μερικά χρόνια σε σπίτι συγγενών και όταν πέθανε ο πατέρας του νοίκιασε ένα σπίτι για αυτόν και τη μάνα του. Στα 31 του βλέπει τα μαλλιά του να γκριζάρουν και εκνευρίζεται. Δε στέριωσε ποτέ σε μια δουλειά, τελικά - με τη βοήθεια ενός πατριώτη βουλευτή - βρήκε μια θέση. Τα λεφτά είναι καλά και φοράει και στολή. Δυσκολεύτηκε λίγο να μάθει το don't touch that αλλά τι να κάνεις; Τι τρέλα πια και αυτοί οι τουρίστες με τα αρχαία; Το θέμα γυναίκα είναι σταθερό για χρόνια, καλύπτει τις ανάγκες του κάθε Δευτέρα μέσα σε ένα νεοκλασικό σε ένα από τα δρομάκια του κέντρου. Παρέες δεν είχε ποτέ. Συνηθίζει να περνάει τα βράδια του με ποδόσφαιρο, μπύρες και DVD.

Μαρία
27 στα 28. Μεγάλωσε με τα δύο αδέρφια της στο σπίτι μιας μεσοαστικής οικογένειας. Σπούδασε αρχικά σε ελληνικό πανεπιστήμιο και μετά συνέχισε για δυο χρόνια σε ένα του εξωτερικού. Τελευταία εργάζεται σε μια εταιρεία. Γυρίζοντας από την Αγγλία είχε χάσει τις παλιές της φιλίες. Τώρα κάνει της βόλτες της με τα παιδιά από τη δουλειά. Περνάει καλά μαζί τους μα νιώθει την σχέση τους πολύ επιφανειακή. Είχε τρεις σοβαρές σχέσεις στη ζωή της, αλλά και οι τρεις τελείωσαν άδοξα. Τώρα δηλώνει ελεύθερη κι ωραία. Η αλήθεια είναι ότι νιώθει μάλλον μόνη παρά ελεύθερη, και για το ωραία αμφιβάλει εδώ και καιρό. Αν τη ρωτήσεις για την μεγαλύτερη αγάπη της ζωής της θα σου πει για την ανιψούλα της, παιδί του μεγάλου αδερφού της και πιο γλυκό πλάσμα του κόσμου.


Δεν ξέρω γιατί αλλά οι χαρακτήρες που συναντώ έχουν καταθλιπτικές ιστορίες.

Με λάδι και με αίμα

Για άλλη μια φορά χρειάστηκε αίμα για να κυλίσει ο τροχός της κρατικής μηχανής.

Για άλλη μια φορά ξεκίνησε η παρέλαση. Κανάλια που τρέφονται με τα απομεινάρια του θύματος, κυβερνήσεις που αρπάζονται από το γεγονός και τρέχουν να πολεμήσουν το πρόβλημα με σιδερένια γροθιά, και άνθρωποι κυριευμένοι από το επιφανειακό αίσθημα απέχθειας μπολιασμένο με φύλλα έκπληξης για τα επεισόδια και την κατάληξη τους.

Πριν σχεδόν ένα χρόνο θραύσματα του οπαδικού πολέμου έφτασαν και στο σπίτι ενός φίλου. Τότε, στην έξαψη της στιγμής έστειλα το παρακάτω σε γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο.

Αγαπητέ κύριε Χ,

Σας παρακολουθώ αρκετό καιρό και μπορώ να πω ότι σας εκτιμώ πολύ. Είχα σκεφτεί αρκετές φορές να σας στείλω κάποιο mail αλλά ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία. Αυτή τη φορά σας γράφω με μια άσχημη αφορμή.

Στο προκείμενο, πριν λίγα βράδια το μαγαζί ενός φίλου δέχτηκε επίθεση με πέτρες και μολότοφ από είκοσι κρανοφόρους με μηχανάκια. Το περιστατικό έλαβε χώρα σε μια γειτονία του Πειραιά. Ο λόγος οπαδικός , ο φίλος μου έχει την ατυχία να μην πιστεύει στο διαδεδομένο δόγμα της περιοχής, και η αφορμή ένα μάλλον ασήμαντο φραστικό επεισόδιο. Για να γίνω πιο κατανοητός, πριν μια εβδομάδα ένας νεαρός είχε σταματήσει έξω από το μαγαζί και προσπαθούσε να ξεκολλήσει κάτι από μία κολόνα. Κινούμενοι από περιέργεια οι άνθρωποι του μαγαζιού βγήκαν να δουν τι γινόταν. Η κολόνα είχε κολλημένο ένα αυτοκόλλητο του Παναθηναϊκού από αυτά που γεμίζουν γειτονίες σε κάθε γωνία της πόλης. Ο νεαρός προσπαθούσε να το ξεκολλήσει χρησιμοποιώντας διάφορα κοσμητικά επίθετα για τους αλλοινοί. Αυτά που ακολούθησαν δεν μπορούν να χαρακτηριστούν φραστικό επεισόδιο καθώς η κατάσταση [ τουλάχιστον από τη μία πλευρά ] δεν ξέφυγε από τα λογικά πλαίσια, χωρίς «γαλλικά» κλπ. Το αποτέλεσμα ήρθε μερικές μέρες μετά όταν το βράδυ δέκα μηχανές με είκοσι άνδρες ντυμένους με μπουφάν και κράνη, σταμάτησαν έξω από το μαγαζί, έσπασαν τη βιτρίνα με πέτρες και έριξαν κάποιες βόμβες μολότοφ. Εκ των οποίων η μία στόχευε στο μπαλκόνι του σπιτιού του 1ου ορόφου. Οι ζημίες αν και μεγάλες είναι μάλλον ασήμαντες μπροστά στη ψυχολογική βία που έζησαν και ζουν οι άνθρωποι αυτοί. Πλησιάζει το ντέρμπι του κυπέλλου στο μπάσκετ και ζω από κοντά την αγωνία τους… «Αν κερδίσουμε; Θα ξανάρθουν;».

Είμαι γεμάτος ντροπή, οργή και απόγνωση.

Που να στρέψεις πρώτα το δάκτυλο; Στις χιλιοφορεμένες λύσεις της παιδείας [ ή μάλλον της έλλειψής της ], ή στο Κράτος και την απουσία του; Τις οικογένειες που αδυνατούν να εφοδιάσουν με τα απαιτούμενα ηθικά αποθέματα τα παιδιά τους; Ή ακόμα την παροιμιώδη απάθεια όλων μας. Έμεινα πραγματικά κατάπληκτος στο άκουσμα μιας τόσο ηλίθιας ερώτησης από τα στόματα γειτόνων και περαστικών «Μα καλά…Παναθηναϊκός μέσα στον Πειραιά;».

Θα ήθελα όμως να δώσω μια άλλη διάσταση στο πρόβλημα. Πολύ καιρό ακούμε από διάφορα στόματα την ανάγκη ή τις προσπάθειες για την δημιουργία της λεγόμενης Οικογενειακής εξέδρας. Στα 22 μου χρόνια έζησα το γήπεδο να γίνεται [ αδίκως ] μέσω εκτόνωσης, να έχει παραδοθεί σε τραμπούκους και εγκληματίες. Καταλαβαίνω την ανάγκη αλλαγής, την ανάγκη να κερδίσουμε πίσω την εβδομαδιαία διασκέδασή μας. Μήπως όμως δεν είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Τα βήματα που παίρνονται τελευταία από διοικήσεις και φορείς ακούν πολλά εγκωμιαστικά σχόλια. Μήπως όμως δεν είναι αυτή η λύση; Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και κοινωνικό, μέχρι στιγμής το μόνο που έχουμε κάνει είναι να μεταφέρουμε τα επεισόδια από το κυριακάτικο ματς στην καθημερινή μας ζωή. Οι καβγάδες ανάμεσα σε συνδέσμους ή απλά οπαδούς έχουν γίνει πολύ συχνό φαινόμενο. Οι δρόμοι, τα σπίτια, τα μαγαζιά, ακόμα και οι κηδείες έχουν γίνει πεδία μαχών, σε έναν πόλεμο χωρίς αξίες και ιδανικά. Άραγε αυτή η θρησκεία όπως συνηθίζουν πολλοί να αποκαλούν δεν έχει καμία θέση για το πνεύμα της ανεξιθρησκίας;

Είναι καιρός οι σύλλογοι και οι διοικήσεις τους να σταματήσουν την παθητικότητα. Να μην φροντίζουν αποκλειστικά τα του οίκου τους για να αποφύγουν το μεγάλο οικονομικό κόστος μιας τιμωρίας. Να πάψουν να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους, αρνούμενοι να πάρουν εισιτήρια για τα εκτός έδρας παιχνίδια. Και επιτέλους να ασχοληθούν σοβαρά με το πρόβλημα.

Για τυπικούς λόγους να τονίσω ότι είμαι ολυμπιακός, ιδιότητα που ΔΕΝ με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. Ειδικότερα όταν έτσι τιτλοφορούνται και άτομα ανάξια λόγου.

Ευχαριστώ για την υπομονή και περιμένω το σχόλιό σας,

Α Δ

JUST DO IT

Ο Μαρξ υποστήριζε ότι η Θρησκεία είναι το όπιο των λαών. Όταν άκουσα αυτή τη ρήση την θεώρησα κάπως υπερβολική, ίσως ξεπερασμένη. Αλλά από την άλλη, ο Μαρξ δεν είχε δει ποτέ δελτίο των 8:30.

Το βράδυ που ακολούθησε τα περίφημα επεισόδια στη φοιτητική πορεία παρακολουθούσα το βραδινό δελτίο ειδήσεων γνωστού ιδιωτικού καναλιού. Διάφοροι εξαγριωμένοι δημοσιογράφοι(και μη) έθεταν καυτά ερωτήματα για την πυρπόληση του ιερού μνημείου και την βεβήλωση των εθνικών μας συμβόλων.

Μου γεννήθηκε μια απορία.
Γιατί το ίδιο κανάλι που φιλοξενούσε τώρα ένα τόσο ελκυστικό θέαμα δεν διέκοψε την κανονική ροή του προγράμματός του για να μεταφέρει τα γεγονότα εν εξελίξει αλλά προτίμησε να συνεχίσει κανονικά την προβολή της πολυαγαπημένης σειράς με θέμα το δράμα μιας Μαρίας;

Σοφά πράττοντας ένα άλλο γνωστό και λαοφιλές - ειδικότερα μεσημεριανές ώρες - κανάλι διάλεξε να προβάλει την ίδια ώρα μια άλλη διαμάχη. Τον πόλεμο ανάμεσα στον κ. Σαρμπέλ και τον Τούρκου ομόλογο του για την πατρότητα του "shake it up".



Σκεφτόμενος τα παραπάνω θυμήθηκα έναν φίλο.
Παλιότερα είχε μια μπλούζα κατασκευασμένη από μια αμερικάνικη εταιρία παραγωγής αθλητικών ειδών.
Η μπλούζα είχε μπροστά το πασίγνωστο λογότυπο της εταιρίας και πίσω έναν τηλεοπτικό δέκτη παραδομένο στις φλόγες.
Την εικόνα συνόδευαν τα παρακάτω λόγια.

Burn your TV
Dont ask why
Just do it

Η παραίτηση

Τον τελευταίο καιρό έχω μερικά προβλήματα στη δουλειά.

Δουλεύω σε μια εταιρεία σχεδόν τέσσερα χρόνια. Η κατάσταση όμως είναι αρκετά ιδιόρρυθμη. Όπως συνηθίζω να λέω στους φίλους, "Εγώ κάνω ότι δουλεύω και αυτοί κάνουν ότι με πληρώνουν".

Η αλήθεια είναι ότι σπάνια ασχολήθηκα σοβαρά με το θέμα. Μάλλον γιατί απλά δεν μου αρέσει η δουλεία που κάνω, ή ο τρόπος που μέχρι σήμερα καλούμε να την κάνω.

Πάντα πίστευα ότι η ιδανική δουλειά είναι εκείνη που σε πληρώνει όχι για αυτό που κάνεις, αλλά για αυτό που είσαι. Δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμη αγγελία που να λέει:
"Ζητείται νέος, τεμπέλης, φυγόπονος και ασυνεπής με έντονο πρόβλημα υπνηλίας και αδυναμία συγκέντρωσης, για μόνιμη απασχόληση. Άεργοι με πρότερη εμπειρία θα προτιμηθούν."

Σήμερα ήταν η κορύφωση του δράματος. Είχα συνάντηση με τον προϊστάμενο μου. Φανταζόμουν την στιχομυθία και ήμουν προετοιμασμένος.

Τα άκουσα.
Για την αδυναμία μου να διεκδικώ το χώρο, τη θέση μου, την ύπαρξή μου στην εταιρεία.
Για την εκχώρηση σε άλλους του δικαιώματος ενασχόλησης με τις δικές μου αρμοδιότητες.
Πράγματα που είχαν σαν αποτέλεσμα να μειώνεται καθημερινά η χρησιμότητα μου.

Ήταν όλα αλήθεια.

Σήμερα έφτασα πιο κοντά στην παραίτηση από κάθε άλλη φορά. Είχα μάλιστα σκοπό να το postάρω στο blog. Πριν καν γίνει η παραπάνω συνάντηση, είχα έτοιμο το σχετικό κειμενάκι.

Το αποφάσισα, θα παραιτηθώ.
Θα παραιτηθώ από τον παλιό(καλό;) εαυτό μου. Θα γίνω πιο σοβαρός και εργατικός, πιο συνεπής και πιο διεκδικητικός.

Πού ξέρεις;
Αυτή η δουλειά ίσως έχει κάποιο ενδιαφέρον τελικά.

Ο δρόμος, ο χρόνος κι ο πόνος

Νιώθω μια ανασφάλεια κινούμενος μόνος στους δρόμους, κάτι τουλάχιστον ξεκαρδιστικό για έναν άνθρωπο του μεγέθους μου.
Αιτία ένα - αστείο στην πραγματικότητα - περιστατικό στους δρόμους της Αθήνας.

Μόλις είχα παρκάρει στο κέντρο της πόλης και κατευθυνόμουν σε ένα από τα κτήρια της εταιρίας, στην οποία τελώ "χαρούμενος" εργαζόμενος. Το πλήθος των αλλοδαπών δεν είναι πια κάτι αξιοπρόσεχτο. Πλησιάζοντας στο κτήριο καταλαβαίνω ότι κάποιος μ ακολουθεί. Για την ακρίβεια με ακολουθεί από την ώρα που βγήκα από το αυτοκίνητο.

Κάπου εδώ οφείλω να περιαυτολογήσω.
Ένα από τα θετικά που αναγνωρίζω στον εαυτό μου είναι η παντελής έλλειψη πανικού και η απόλυτη κυριαρχία καθαρής σκέψης σε στιγμές κρίσης.

Το μυαλό μου αρχίζει να πλάθει σενάρια.
"Είμαι σίγουρος ότι μ ακολουθεί. Τώρα που το σκέφτομαι πέρασε δίπλα μου όταν προσπαθούσα να παρκάρω. Κοντοστάθηκε, προχώρησε λίγο, και αφού κλείδωσα το αυτοκίνητο με πήρε στο κατόπι."

Απορούσα με τον εαυτό μου που είχε καταφέρει να προσέξει τέτοιες λεπτομέρειες αλλά διάλεξε να μου τις παρουσιάσει λίγο πριν το μοιραίο.

"Πορτοφόλι - κινητό - τσάντα - κλειδιά. Ξέρει που έχω παρκάρει, μπορεί να θέλει να πάρει τ αμάξι."

Πριν κάνω κάτι (ότι κι αν ήταν αυτό) έπρεπε να σιγουρευτώ. Άνοιξα βήμα. Και εκείνος το ίδιο. Κόβω ταχύτητα και περιμένω να με προσπεράσει. Το κάνει. Περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο και περιμένω να απομακρυνθεί λίγο. Εκείνος συνεχίζει να προχωράει ρίχνοντας κλεφτές ματιές πίσω. Πιστεύοντας ότι έληξε το θέμα ανοίγω βήμα για να φτάσω στη δουλεία. Ενώ είχα απομακρυνθεί λίγο, εκείνος αλλάζει πεζοδρόμιο και ερχόμενος πίσω μου, κινείται γρήγορα να με φτάσει.

"Αυτό ήταν, πρέπει να τον αντιμετωπίσω."
Οπλίζομαι με όσο θάρρος και θράσος είχα πακετάρει στη τσάντα της δουλειάς, φοράω το ύφος του Μιχαλόπουλου στα Τσακάλια και γυρνάω.

- Τι τρέχει ρε φίλε; Θες κάτι;
Εκείνος παγώνει, τα χάνει για λίγο κ ρίχνει το βλέμμα στην άσφαλτο.
- Εεε τίποτα, τίποτα.
- Τι τίποτα; Αφού με έχεις πάρει από πίσω, τι θες;
- Όχι τίποτα, τίποτα. Εσύ που πάει; Εγώ έχει φίλο, φίλο μου σου μοιάζει.

Εκείνος ο Νοέμβρης ήταν ευνοϊκός μήνας για τους ζυγούς. Όμως το ωροσκόπιο μου δεν έλεγε τίποτα που να μοιάζει με καμάκι από μεσήλικα Πακιστανό στην γωνία Αγησιλάου και Δεληγιώργη.

Είχα ετοιμαστεί για μάχη και όχι συζήτηση, πού να του εξηγήσω ότι τα γούστα μας δεν ταιριάζουν;
Χαμογέλασα, απομακρύνθηκα γρήγορα και μπήκα στο κτήριο της εταιρίας.

80 χρόνια αγώνας

Δεν συνηθίζω να βλέπω tv.
Τελευταία όμως έχω εθιστεί σε ειδήσεις και εκπομπές πολιτικού περιεχομένου. Σε κάθε ευκαιρία - όταν δηλαδή περάσω μπροστά από έναν ενεργοποιημένο τηλεοπτικό δέκτη - ψάχνω ένα πάνελ που να υπόσχεται μια καλή - σοβαρή - έντονη συζήτηση με μπόλικες πινελιές αντιπαράθεσης.

Το πλέον εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι δεν παραμένω αμέτοχος στις συζητήσεις που παρακολουθώ, αλλά σε κάθε ευκαιρία εκφράζω την επιδοκιμασία μου , την αντίθεση μου, τον εκνευρισμό μου.
Μάλιστα όσο περισσότερο με αγγίζει το θέμα τόσο πιο εκδηλωτικός γίνομαι.

Έτσι και εκείνο το βράδυ.
Παρακολουθούσα μια συζήτηση για το αγαπημένο μου θέμα, την Παιδεία. Αντιπρόσωποι κομμάτων και φοιτητικών παρατάξεων, δημοσιογράφοι και άμοιροι καταστηματάρχες - ένα πολλά υποσχόμενο σύνολο. Η κουβέντα φούντωνε και μαζί της η ενεργή συμμετοχή μου. Συντροφιά μου η πολυαγαπημένη μου γιαγιά, να παρακολουθεί το αστείο θέαμα ενός ανθρώπου να κάνει διάλογο με μια οικιακή συσκευή.

Φτάνοντας στο τέλος του πολύτιμου τηλεοπτικού χρόνου, χωρίς κανένα απολύτως συμπέρασμα αλλά με ικανοποιημένη την ανάγκη για "πολιτισμένη" συζήτηση, η γιαγιά μου θέλησε να μπει στη κουβέντα.


Παράθεση [ Η γιαγιά μου ]:
Φυγαδεύτηκε από το χωριό της στην ορεινή Αρκαδία μαζί με τον μικρότερο αδερφό της πριν συληφθούν από τους Γερμανούς για την συμμετοχή τους στο ΕΑΜ.
Στην Αθήνα εντάχθηκαν και οι δύο στην ΕΔΑ. Ο αδερφός της μάλιστα διετέλεσε γραμματέας της τοπικής της οργάνωσης.
Ήταν ανάμεσα στους συλληφθέντες στην κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα.
Αρκετοί συγγενείς της πέρασαν χρόνια στη Γυάρο χωρίς να υπογράψουν δήλωση μετανοίας.


Γιαγιά: Τώρα αυτοί καλά τα λένε;
Εγώ: Γιατί με ρωτάς; Αφού τους άκουσες, εσύ τι νομίζεις;

Γιαγιά: Δεν ξέρω εγώ από αυτά παιδάκι μου.
Εγώ: Μα πώς δεν ξέρεις απ' αυτά; 80 χρόνια στην αριστερά τι κάνατε;

Γιαγιά: Αα εμείς, ξύλο τρώγαμε.