Wednesday, March 15, 2017

ΙΙΙ

Κάποτε θ’ ασπρίσουν τα μαλλιά σου θα ’σαι ένα τίποτε
άνθη κερασιάς ρόδα στους κήπους και αγάπη — ποια αγάπη;

Χελιδόνια πού κλειδώνουν τον αέρα της νυχτερίδας γκρεμός
καί το φεγγάρι απάτη από χαρτί. Στο ποταμάκι κάθονται
συλλογισμένοι οι φίλοι
στο χέρι καθρεφτίστηκες κι εσύ
υγρό κόκκινο φύλλο τα χείλια σου μα ξάφνου
σταφύλια σάπια κατεβασιά στον Άδη—
η λήθη βρέχει σήμερα όχι ο ουρανός.

Πριν απ’ τον κόσμο και μετά τον κόσμο η Γη μωρό στα σεντόνια
του τάφου
τρωκτικά ρολόγια το φως τρυπάει περισσότερο κι αν βρέξει κάποτε
αυτοστιγμεί κλείνει τ’ ομπρελίνο στα μάτια πόνος οξύς
η βροχή όρθια σκάλα
ψηλά ψηλά ό ουρανός πώς να μισέψεις; Μόνον
οι μεταλλωρύχοι σκαρφαλώνουν στον ουρανό από τη μαύρη
νύχτα στο λίγο αέρι
ήλιος και χρυσάνθεμα και λυπημένη παρηγοριά και γλάροι εξόριστοι
και φεγγαρόψαρα του βυθού — για σε δαμάλια σφαγμένα. Ξένα
λοιπόν
και τα όνειρα, στα μάτια να σε κοιτάξω και να πεθάνω
να σε φιλήσω και να χαθώ απ’ τον κόσμο
μπροστά ένα ασήκωτο δειλινό κρασί το ποτίζεις να λαφρώσει
πιο κάτω είναι καλύτερα (βαθύ μουρμούρισμα χόρτα θαλασσινά)
ο ήλιος φεύγει
φεύγω κι εγώ
με τον ύπνο περνώ και με καπνό τον άσπρο φράχτη.

(Τα ισόβια ποιήματα, 1977)

Μάρκος Μέσκος

Saturday, October 1, 2016

είπε

Λυπούμαστε, το ιστολόγιο στη διεύθυνση URL έχει καταργηθεί. Η διεύθυνση αυτή δεν είναι διαθέσιμη για νέα ιστολόγια.

Saturday, July 25, 2015

10^3 kilotime

αδίκως ταλαντώνεται το καίσιο
οι στιγμές δεν μετριούνται σε δευτερόλεπτα

ασκόπως στρίβουν τα γρανάζια τους δείκτες
η μέρα δεν κυλάει σε ώρες

ασχέτως η γη περιφέρεται στο στερέωμα
η ζωή δεν αθροίζεται σε έτη

ο χρόνος είχε και έχει μόνο δυο καταστάσεις
το μαζί και το χωρίς 

Saturday, February 22, 2014

Κι αν είναι μακρυά;

Κι αν είναι μακρυά; Τον ρώτησα.

Εκείνος έβαλε το χέρι του στην τσέπη του παλτού του κι έβγαλε ένα διπλωμένο χαρτί κι ένα κακοξυσμένο μολύβι.

Η απόσταση δύο πραγμάτων είναι σχετική παιδί μου. Μου χαμογέλασε.

Ξεδίπλωσε το λευκό χαρτί του κι έφτιαξε πάνω του δυο μαύρες τελείες.

Ποιος είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί;

Η ευθεία. Είπα διστακτικά.

Σωστά. Στις δύο διαστάσεις συνηθίζουμε να λέμε πως η πιο κοντινή διαδρομή από ένα σημείο σε ένα άλλο είναι η ευθεία. Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μόνο δύο διαστάσεις.

Τσάκισε ξανά το χαρτί του, φέρνοντας την μια τελεία στο ύψος τις άλλης.

Έτσι ο ποιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί είναι να αναδιπλώσω το χώρο.

Ακούμπησε το γέρικο χέρι του πάνω στο κεφάλι μου και χάιδεψε τα μαλλιά μου.

Όμως υπάρχει και μια τέταρτη διάσταση που συχνά επιλέγουμε να ξεχνάμε.

Δηλαδή; Ξέσπασα. Με μπερδεύεις παππού!!

Στον τετραδιάστατο κόσμο ο ποιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί είναι να έχω πάει ήδη.

Κατάλαβες δημητράκι μου;

Friday, October 25, 2013

Λεξηχρόνος

Υπάρχει μια υπέρ-διάσταση υποτιμημένη

σπάνια γίνεται λόγος για αυτήν
τα μαθηματικά μοντέλα αδυνατούν ακόμα να την εντάξουν
σε μια γενικευμένη θεωρία

Μία θεώρηση

που περιγράφει την σχετικότητα των λέξεων με τον χρόνο
ενώνοντας τους σε μια λογικό-μαθηματική συνέχεια

Σίγουρα την έχεις συναντήσει

σε ανθρώπους που γεμίζουν το χώρο με γέλια και λέξεις
και κάνουν τον χρόνο να τρέχει να προλάβει
για να χωρέσει τις αναμνήσεις που χτίζουν

σε στόματα που δεν τολμούν να κλείσουν
που κολλάνε συλλαβή με συλλαβή σε ένα μακρόσυρτο αναστεναγμό
όταν παλεύουν να καθυστερήσουν το αναπόφευκτο

Κι είναι και τότε

όταν οι άνθρωποι πλέκουν κορμιά και χέρια,
που οι λέξεις στερεύουν

κάθε δίφθογγος ένας χτύπος του ρολογιού
και τα λόγια πνίγονται στον οισοφάγο

κάπως έτσι αυτό το μαζί
κρατά λίγο ακόμα

Saturday, October 12, 2013

απλώς

Στον άδειο μαυροπίνακα της καρδιάς μου
ήρθες κι έγραψες μια χούφτα λέξεις

Σε έχω δει 2-3 φορές στη ζωή μου και σαγαπώ ρε συ

Πάταγες στις μύτες των ποδιών σου για να τις φτάσεις
μα σαν τελείωσες, άρχισες να κοιτάς πίσω σου

Σε έχω δει 2-3 φορές στη ζωή μου και σαγαπώ ρε

Κάθε τόσο άπλωνες το χέρι σου, τέντωνες το κορμί σου
και τις έσβηνες με το δάχτυλο

Σε έχω δει 2-3 φορές στη ζωή μου και

Γέμιζες το στόμα σου πρέπει
και τα χέρια σου κιμωλίες

Σε έχω δει 2-3 φορές

Και ξάφνου χτύπησε το κουδούνι, διάλειμμα τέλος
τρέχεις να πλυθείς πριν σε δει κανείς

Σε έχω δει

Πρέπει γρήγορα να επιστρέψεις στη θέση σου
'Ησυχία στην τάξη'

Σ

Ησυχία

(Σσσσς)

Sunday, September 1, 2013

σωτηρία

Η αυλαία ανοίγει. Η σκηνή φτωχική. Ένα ξύλινο τραπέζι και για ντεκόρ ένας πέτρινος τοίχος. Ένας άντρας περπατά στο σανίδι. Φοράει ένα γκρίζο πολυφορεμένο κουστούμι. Μέσα του ένα άσπρο πουκάμισο. Χωρίς γραβάτα, χωρίς ζώνη. Αν κάτι ξεχωρίζει πάνω του είναι το καπέλο. Ένα γκρι καβουράκι με μεγάλο γείσο. Στο χέρι του μια καφέ δερμάτινη βαλίτσα. Φτάνει και την ακουμπάει στο τραπέζι. Την ανοίγει και από μέσα βγάζει ένα σφυρί και ένα μεγάλο καρφί. Τα κρατάει στα τεντωμένα χέρια του και τα δείχνει στο κοινό. Πρώτα μπροστά του, μετά αριστερά, δεξιά και πάλι μπροστά. Κάνει δυο βήματα πίσω και καρφώνει το καρφί στον πέτρινο τοίχο. Λίγο πιο πάνω από το ύψος του κεφαλιού του. Όταν τελειώνει βγάζει το καπέλο του, το επιδεικνύει στον κόσμο και το κρεμάει στο καρφί. Βγάζει από τη βαλίτσα άλλο ένα καρφί. Γυρίζει προς τον τοίχο και το καρφώνει στην ευθεία του πρώτου αλλά πιο χαμηλά. Τελειώνοντας αφήνει το σφυρί στο ξύλινο τραπέζι. Βγάζει το σακάκι του. Από μέσα φοράει λεπτές μαύρες τιράντες. Δείχνει το γκρίζο σακάκι στο κοινό, μπρος και πίσω. Και το κρεμάει στο χαμηλό καρφί. Πλησιάζει πάλι το τραπέζι. Παίρνει στα χέρια του το σφυρί και ένα ακόμα καρφί από τη βαλίτσα. Ακολουθώντας την ίδια τελετουργία το καρφώνει αριστερά των άλλων δυο. Κατεβάζει τις τιράντες του, βγάζει το άσπρο πουκάμισο κι αφού το παρουσιάσει κι αυτό, το κρεμάει στον τοίχο. Το σώμα που ξεπροβάλλει δείχνει ότι είναι αρκετά νεότερος απ όσο δήλωνε το γκρίζο του μούσι. Όμως τα χέρια του είναι αδύνατα, σχεδόν ατροφικά. Ενώ κάτω απ το άσπρο φανελάκι του ξεπροβάλλουν τα οστά του στέρνου καθώς καρφώνει ένα ακόμα καρφί στον τοίχο. Αντιδιαμετρικά του προηγούμενου. Αφήνει το σφυρί στο τραπέζι,βγάζει το φανελάκι και το κρεμάει στο ελεύθερο καρφί. Στέκεται για λίγο γυμνόστηθος και ακίνητος στη σκηνή. Χαρίζοντας ένα παρατεταμένο βλέμμα στους παρευρισκόμενους. Μετά από λίγο βάζει το χέρι στην δερμάτινη βαλίτσα και εμφανίζει ένα κόκκινο κοπίδι. Ανοίγει την λεπίδα του και το στρέφει προς τους θεατές. Πρώτα μπροστά του, μετά αριστερά, δεξιά και πάλι μπροστά. Το γυρίζει στο χέρι του και το καρφώνει με δύναμη λίγο κάτω από τον αριστερό του ώμο. Οι άντρες κρεμάν τα σαγόνια τους ενώ οι γυναίκες καταπίνουν τα ουρλιαχτά τους. Αγωνία. Με μία αργή και σταθερή κίνηση διαγράφει μια κοίλη πορεία από την κλείδα, πέρα του αφαλού μέχρι και τις απαρχές της λεκάνης. Κόκκινα δάκρυα τρέχουν στον χάρτη του στέρνου του. Αντίκρυ του δεκάδες μάτια σε διαστολή. Αφήνει το κοπίδι στο τραπέζι. Ανασηκώνει με τα δάχτυλα τα όρια της τομής και μπήγει το χέρι του στα αριστερά του στήθους. Ωσάν να ψάχνει την εσωτερική τσέπη του σακακιού του. Μετά από λίγο βγάζει το χέρι απ τα μέσα του και στην παλάμη του κρατάει μια καρδιά. Ακούγονται οι πρώτες φωνές. Είναι μια υπερτροφική ανθρώπινη καρδιά που πάλλεται. Κάθε χτύπος της μικρά κόκκινα συντριβάνια. Την επιδεικνύει στο κοινό. Πρώτα μπροστά του, μετά αριστερά, δεξιά και πάλι μπροστά. Επιστρέφει στο ξύλινο τραπέζι και βγάζει από τη δερμάτινη τσάντα άλλο ένα καρφί.  Στρέφεται και πάλι στον τοίχο. Βρίσκει με τα δάχτυλα το κέντρο και ξεκινά. Κομμένες ανάσες κάθε που το σφυρί αγγίζει τον ήλο. Τελειώνοντας γυρνά κι αφήνει το σφυρί μέσα στην δερμάτινη βαλίτσα και την κλείνει. Ξεκρεμάει το φανελάκι και το φοράει. Το ίδιο και το πουκάμισο. Στην πρώτη επαφή με το σώμα του τα ρούχα από άσπρα γίνονται κόκκινα. Φοράει πάλι τις τιράντες. Βάζει το γκρι σακάκι και ξεκρεμάει το καπέλο. Πίσω του η καρδιά, στο κέντρο του σιδερένιου σταυρού, συνεχίζει να πάλλεται. Παίρνει την δερμάτινη βαλίτσα στο χέρι. Φτάνει στο όριο της σκηνής και κάνει μια μικρή υπόκλιση. Κρατάει στα χέρια του καβουράκι. Το αίμα στα δάχτυλα και στο γείσο ξεράθηκε. Η αυλαία κλείνει.