Τι έκανες στον πόλεμο....Pyth;

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι το πρώτο μου post που θα αφορούσε τη Χίο και τους πέντε μήνες που πέρασα εκεί θα ήταν αυτό.

Στη θητεία μου στην παραμεθόριο αυτό που ευχαριστήθηκα πραγματικά και αυτό που με παρηγορούσε περισσότερο από κάθε άλλο ήταν ο ουρανός.

Συνήθιζα κάθε πρωί μετά το εγερτήριο και πριν την πρωινή αναφορά να βγαίνω στην πίσω σκάλα του Λόχου και να φωτογραφίζω το διάβα των σύννεφων στον χιώτικο ουρανό.

Άλλα όχι μόνο τα πρωινά. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή σήκωνα το κεφάλι και ταξίδευα.

Ειδικότερα στις νυχτερινές σκοπιές κοιτούσα ψηλά και χαζογελούσα θυμούμενος τη κλασσική ρήση, «Αν δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, θα πας εκεί που κοιτάς».

Φανταζόμουν ότι κάτι ανάλογο θα έβλεπα και από την ταράτσα του σπιτιού μου.

*Title Has Been Removed*

Δεν είμαι καλά. Δεν περνάω καλά. Δεν θα φτάσω τα 30. Δεν θα ζήσω ευτυχισμένος. Αφήστε με ήσυχο.

Νούμερα

* 01/02/2007. Υπερψηφίζεται η αναθεώρηση του Άρθρου 24 του Συντάγματος. Έπειτα από αλλεπάλληλες καταμετρήσεις το αποτέλεσμα ήταν 21 ψήφοι υπέρ της αναθεώρησης, 20 κατά και 7 παρόντες.

* Στις 3/8 η Πυροσβεστική Υπηρεσία τονίζει ότι οι δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα σημείωσαν ρεκόρ επταετίας. Συγκεκριμένα τον μήνα Ιούλιο σε όλη την επικράτεια εκδηλώθηκαν 2.614 πυρκαγιές.

* Σε κάθε φωτιά, παρά τις αποφάσεις για αναδάσωση, τουλάχιστον 150 στρέμματα καταλήγουν για οικοπεδοποίηση.

* Εκκρεμούν 2.000.000 αιτήσεις για αποχαρακτηρισμό δασών. Μόνο για την περιοχή αρμοδιότητας του Δασαρχείου Πεντέλης υποβάλλονται κάθε χρόνο περίπου 5.000 αιτήσεις.

* 3ις εποχικοί δασοπυροσβέστες και 2 χειριστές πυροσβεστικού αεροπλάνου τύπου Canadair πέφτουν νεκροί στον αγώνα της πυρόσβεσης.


Πηγές:
~>8 αποχαρακτηρισμοί τον μήνα
~>Πήγε να κάψει το δάσος και κάηκε
~>Θλιβερό ρεκόρ επταετίας στις πυρκαγιές

Χρήσιμα Links:
~>Ομιλία της Συμβούλου Επικρατείας Μαρίας Καραμανώφ με θέμα: «Οι Συνταγματικές αλλαγές κατά του φυσικού περιβάλλοντος» στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας
~>Το Άρθρο 24 του Συντάγματος

12 και σήμερα

Τελευταία περνάω τις internetικές ώρες μου σε ένα forum. Το www.omhroi.gr.
Δεν ξέρω αν το όνομα προδίδει τη θεματολογία του αλλά το site αυτό ασχολείται με το "Θέατρο του παραλόγου", τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Μέσα στις αμέτρητες σελίδες του συνάντησα το post ενός Άγνωστου επισκέπτη.

"...σε 10 μερες θα ειμαι και εγω φανταρος χωρις τη θεληση μου μονο και μονο επειδη το αποφασισαν καποιοι αλλοι - νιωθω τοσο ρακος που δε ξερω πως θα αντιδρασω τη πρωτη μερα που θα περασω τη πορτα του στρατοπεδου.Αληθεια γιατι ο στρατος εχει μεινει σε πολλους σαν εφιαλτης ακομα και σημερα που υποτιθεται οτι εκσυγχρονιζομαστε με γοργους ρυθμους?Μηπως ειναι οι ιστοριες των πατεραδων μας που μας κανουν και φοβομαστε τελικα?Μηπως ειναι οι αναφορες καποιων που εχουν μαθει στη ζωη τους να μεγαλοποιουν τα πραγματα?Τελικα ενας νεος πρεπει να παρει το Στρατο σαν αστειο για να περασει καλα - ή πρεπει να το δει σαν κατι σοβαρο?Που ειμαστε αραγε ,που βρισκομαστε και προς τα που παμε αν εχουνε πανω απο το κεφαλι μας κωλο-θεσμους που μας κατευθυνουν τη ζωη αθελα μας...
Δεν περιμενω απαντησεις απο κανεναν σας μιας και δεν νομιζω οτι ειναι κανεις σε θεση να απαντησει...απλα παραθετω καποιους προβληματισμους που μου γεννιουνται καθε στιγμη που περναει μεχρι να ''μπω''..."

Δεν ξέρω γιατί αλλά κατά την ανάγνωση, τα λόγια αυτού του παιδιού ένιωθα να βγαίνουν από μέσα μου.




Για να ευθυμήσ(ω)ουμε παραθέτω τη σημασιολογία μερικών "διαμαντιών" της στρατιωτικής διαλέκτου, όπως τα βρήκα στο εν λόγω site.

Βιλαρίμπα - Αγγαρεία πλυσίματος δίσκων
FUBAR - Fucked Up Beyond All Recognition
DJ - Ο πλύντης δίσκων φαγητού
Ηλεκτρόνιο - Αυτός που γυρνάει σαν σβούρα όλη μέρα / που τον "τρέχουν ασύστολα"
Θαλαμοdog ή θαλαμόσκυλο - Ο Θαλαμοφύλακας
Κάπα - Οι μέρες κράτησης (πχ έφαγα σήμερα τέσσερα κάπα)
Φι - Οι μέρες φυλακής (πχ έφαγα σήμερα πέντε φι)
Καφάς (ΚΑ.Φ.ΑΣ.) - Ο κατά φαντασίαν ασθενής, ο στρατιώτης που παραπονιέται συνέχεια στο γιατρό για ενοχλήσεις, με στόχο να βγει ελεύθερος υπηρεσίας
Λ.Η.Μ.Ν.Ο.Σ. - Λάθος Ήταν Μάνα μου Να Ορκιστώ Στρατιώτης/Σμηνίτης
Μυτζίθρα - το MG3
Νεοσύλλεκτος - Νέος, γιόκας, νιάτο, νέοψ (και νέοπας), νεούδι, ψάρι, ψάρακλας, κωλόψαρο, ψαροκασσέλα, στραβάδι, γκαβάδι, ποντίκι, αρουραίος, αρούρι, κομμάντο κ.λπ.
Πλοίο της αγάπης - Αναφέρεται στην σκουπιδιάρα, δηλαδή στο όχημα το οποίο χρησιμοποιείται για τη συγκομιδή σκουπιδιών από το στρατόπεδο
Ροζα(λία) - Το απολυτήριο

Happy Anniversary

Χθες οι Αμερικανοι γιόρτασαν την επέτειο τις ανεξαρτησίας τους από τους Aγγλους. Εμείς πάλι γιορτάσαμε τη κατάκτηση του euro στη Πορτογαλία.

Αλλα σήμερα - μια μέρα μετά - ο πλανήτης "γιορτάζει" μια άλλη επέτειο. Tην έναρξη του πολεμου των 6 ημερών.

Στις 5 Ιουνίου του 1967, στις 07:10 το πρωί, το Ισραήλ εξαπολύει επίθεση εναντίον της γειτονικής Αιγύπτου, της Συρίας και της Ιορδανίας και έξι ημέρες αργότερα, στις 10 Ιουνίου, έχει καταλάβει τη Γάζα, την αιγυπτιακή χερσόνησο του Σινά, τα συρικά υψίπεδα του Γκολάν, την παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη – τη βιβλική Ιουδαία και τη Σαμάρια, όπου ξεκίνησε ο ιουδαϊσμός.

Για τους Ισραηλινούς οι μέρες εκείνες ήταν οι λαμπρότερες του έθνους τους. Κατάφεραν σε λίγες μέρες να υπερκεράσουν τις δυνάμεις της Συρίας της Ιορδανίας k της Αιγύπτου.
[σ.σ. όχι για όλους καθώς για πολλούς ο πόλεμος αυτός ήταν μεγάλο λάθος. O ισραηλινός συγγραφέας Αβραάμ Γιεοσούα υποστηρίζει ότι υπήρξε η «μητέρα όλων των λαθών»].
Για τους Aραβες είναι μια μαύρη επέτειος καθώς ο πόλεμος αυτός θεωρήθηκε εθνική ταπείνωση.
Για το υπόλοιπο κόσμο η ημερα της τελικής ρήξης των σχέσεων Islam k Δύσης.

Στην πραγματικότητα πριν ακριβώς 40 χρονια έγινε κάτι πολύ σπουδαιότερο.

Σαν σήμερα, 5 ιουλίου οι παλαιστίνιοι που είχαν υποστεί τον ξεριζωμό τις Nagba του 1948 αλλάζουν ιδιότητα. Δεν είναι πια προσφυγες και βρίσκονται κάτω από ισραηλική κατοχή [η λεγόμενη "κατεχόμενη Δυτική Όχθη"]. Γεγονός που σημαίνει δικαίωμα στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα...

Εκεί, λίγες μέρες μετά, γεννιέται η Intifanta.



Σημείωση: Ένα πρόβλημα στο pc με ανάγκασε να γράψω το κείμενο σε greeklish k να το μεταφράσω με online converter. Συγχωρέστε μου τα διαφορα συντακτικά - ορθογραφικά λάθη.

God for a day or two [aka ο κ. Χρήστος]

Μία από τις δομές της εταιρείας ασχολείται με την ψυχό-γηριατρική. Άτομα μεγάλης ηλικίας με ψυχικές νόσους φιλοξενούνται σε ένα οικοτροφείο όπου και χαίρουν της κατάλληλης ιατρικής υποστήριξης.

Ανάμεσα τους ο κ. Χρήστος.

Οι ιατρικοί όροι - ειδικότερα οι ψυχιατρικοί - μου είναι λιγότερο γνωστοί απ ότι η ύπαρξη της Αμερικής για τον Κολόμβο όταν ξεκινούσε το μοιραίο εκείνο ταξίδι του για τις Ινδίες. Αλλά σας διαβεβαιώ ότι ο κ. Χρήστος δεν πάει και τόσο καλά στα μυαλά του [κάτι που ενισχύει και το ίδιο το θέμα του post].

Ο κ. Χρήστος είναι σε αρκετά προχωρημένη ηλικία, αδύνατος και με λίγα μαλλιά. Ακμαίος και υπερκινητικός με μια έντονη λογοπάθεια. Μιλάει συνέχεια και πολύ - μα πολύ - γρήγορα. Τόσο γρήγορα που σπανίως γίνεται κατανοητός.

Από την πρώτη στιγμή με έβαλε στο μάτι. Δεν ξέρω πως και γιατί του κίνησα το ενδιαφέρον αλλά όταν με έβλεπε παράταγε τα πάντα - τα πάντα όμως - και μ έπαιρνε στο κατόπι.

Δεν το κρύβω, φοβήθηκα. Μου ήταν τόσο ασυνήθιστο που χάραζα ειδική πορεία μέσα στο κτήριο, από γραφείο σε γραφείο, για να τον αποφύγω. Πάντα χωρίς αποτέλεσμα.

Γρήγορα ξεπέρασα αυτό το - ανόητο - πρωταρχικό συναίσθημα και πέρασα στο επόμενο στάδιο. Προσπάθησα να αδιαφορήσω. Όσο μπορεί κανείς να αδιαφορήσει για κάποιον που στέκεται πάντα 2 μέτρα μακριά του και μιλάει συνέχεια σε μια άγνωστη στον κοινό νου γλώσσα.

Συνήθεια.
Καθώς πέρναγε ο καιρός η φωνή του στα αυτιά μου και η σκιά του στο δρόμο μου έγινε καθημερινότητα.

Άρχισα να συνηθίζω την παρουσία του και με τον καιρό να καταλαβαίνω και τα λόγια του. Μόνο λέξεις στην αρχή , όχι το νόημα. Αλλά για κάποιο λόγο οι λέξεις αυτές είχαν πάντα θρησκευτικό περιεχόμενο. Άγιοι, Απόστολοι, ευαγγέλια και ψαλμοί περνούσαν από το στόμα του πιο γρήγορα απ ότι οι άντρες από τη ζωή της Elizabeth Taylor.

Μου έκανε εντύπωση.

Τελευταία έχω αποκτήσει μια έντονη οικειότητα μαζί του. Τόσο που όταν σκέφτομαι την αγχωμένη ανάσα πριν χτυπήσω το κουδούνι της δομής εκείνες της πρώτες μέρες, γελάω [ και ντρέπομαι]. Πλέον μπαίνω στο κτήριο με χαμόγελο, ανοίγει η πόρτα και ψάχνω να τον βρω να τον χαιρετήσω. Συνεχίζει να μ ακολουθεί μα πια δεν μιλάει μόνο εκείνος. Τώρα καταλαβαίνω αρκετά απ όσα μου λέει [πάντα για θεούς και αγγέλους] και όσο μπορω του απαντώ, και όταν χρειαστώ λίγη ησυχία για να δουλέψω του ζητάω να με αφήσει για λίγο και εκείνος το κάνει. Ότι και να του λέω το κάνει.

Την τελευταία φορά που τον είδα, φεύγοντας, περίμενα όπως πάντα να έρθει μέχρι την πόρτα να με χαιρετήσει.
Του λέω:
Καληνύχτα Χρήστο και να προσέχεις μη μου πάθεις τίποτα.

Και μου απαντά:
Ύψιστε, πότε θα ξανάρθεις;


Υ.Γ. Πριν κάποιο καιρό είχα μιλήσει για τον πιο σίγουρο δρόμο για τη θέωση, την παντογνωσία. Όμως υπάρχει πιο απλός τρόπος, αρκεί να βρεις κάποιον να πιστέψει σε σένα.

Spiderman the Tribute

Σαν παιδί κι εγώ έζησα και μεγάλωσα με comics κ super-ήρωες. Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια αναλώθηκαν κυρίως στις κλασικές Disney figures, αλλά με τον καιρό βούτηξα το δάχτυλο στην υπέροχη γεύση των υπερδυνάμεων.

Κάπου εκεί γνώρισα και λάτρεψα τον Spidey.

Το εντυπωσιακό του θέματος είναι ότι ο λόγος που βρήκε αμέσως μια θέση στην καρδιά μου ήταν ότι αν και υπερήρωας στην πραγματικότητα είναι αντιήρωας. Αν το καλοσκεφτείς ο αραχνάθρωπος είναι ο πιο ριγμένος χαρακτήρας που γεννήθηκε στα γραφεία της Marvel.

Σε μικρή ηλικία χάνει τους δικούς του σε αεροπορικό δυστύχημα και έτσι μεγάλωσε στα χέρια ενός ηλικιωμένου ζευγαριού. Στο σχολείο ήταν πάντα ο καλός μαθητής, κάτι που σε συνδυασμό με την έμφυτη ντροπαλότητα του και τον σιωπηλό χαρακτήρα του τον έκανε να περνά απαρατήρητος από κάθε κοπέλα και να χαίρει κακής μεταχείρισης από τους cool τύπους της εποχής. Αδέξιος, ανοργάνωτος, ανίκανος για κάθε αθλητική δραστηριότητα και προικισμένος με υψοφοβία. Ένας κλασικός-μοναχικός nerd.

Όλα αυτά πριν το θαυματουργό τσίμπημα της ραδιενεργούς αραχνούλας. Η συνέχεια όμως δεν ήταν πολύ καλύτερη.

Ενοχικός για τον θάνατο του πολυαγαπημένου του θείου Ben.
Ερωτευμένος χωρίς ανταπόκριση και με την αποδοχή ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να έχει στο πλάι του την MJ.
Άφραγκος και μόνος όπως πάντα ξοδεύει τη νιότη του στο πατάρι του σπιτιού της θείας May.
Ζει στιγμές βγαλμένες από τα βιβλία του Δάντη στα γραφεία μιας μικρής εφημερίδας - underpayed - με συντροφιά ένα νευρωτικό αφεντικό που συχαίνεται τον Spiderman πιο πολύ και από τους Δημοκρατικούς.
Δεν είναι gadjetακιας σαν κάποιους ούτε παντοδύναμος σαν άλλους ζωγραφιστούς ήρωες.
Οι υπερδυνάμεις του υστερούν καθώς περιορίζονται στη δυνατότητα του Wall-Crawling, την μάλλον υπερεκτιμημένη Spider-Sence και μια κάποια σωματική ενδυνάμωση. Θυμίζω ότι ο ιστός του παράγεται από ένα δικό του κατασκεύασμα προσαρμοσμένο στα δυο του χέρια.
Είναι από τους λίγους υπερήρωες που δεν έχουν την συντροφιά ενός sidekick. Αυτό όχι γιατί ο δυναμισμός του του επιτρέπει να είναι ένας πρωταγωνιστικός stand-alone χαρακτήρας (Superman) αλλά γιατί είναι μόνος, κλεισμένος σε έναν αιώνιο εσωτερικό μονόλογο.

Αν όμως κάτι με εντυπωσιάζει περισσότερο από κάθε άλλο σ αυτόν τον χαρακτήρα, αυτό είναι η έλλειψη αναγνώρισης. Κάθε ήρωας που σέβεται τον εαυτό του έχει περάσει στιγμές έντονης αμφισβήτησης αλλά για τον Peter οι στιγμές αυτές μοιάζουν με τη μέρα της μαρμότας.


Όπως θα έλεγε και η tzotza "He is the most depressing superhero imaginable".

He is my hero



P.S. I'd like to advise everyone who is thinking of watching the newly-released movie Spiderman 3 to wait for the DVD edition. The direction was awful, the acting mediocre and the special effects were a tragedy. Not to mention the unspeakable abuse of the original script.