είπε

Λυπούμαστε, το ιστολόγιο στη διεύθυνση URL έχει καταργηθεί. Η διεύθυνση αυτή δεν είναι διαθέσιμη για νέα ιστολόγια.

10^3 kilotime

αδίκως ταλαντώνεται το καίσιο
οι στιγμές δεν μετριούνται σε δευτερόλεπτα

ασκόπως στρίβουν τα γρανάζια τους δείκτες
η μέρα δεν κυλάει σε ώρες

ασχέτως η γη περιφέρεται στο στερέωμα
η ζωή δεν αθροίζεται σε έτη

ο χρόνος είχε και έχει μόνο δυο καταστάσεις
το μαζί και το χωρίς 

Κι αν είναι μακρυά;

Κι αν είναι μακρυά; Τον ρώτησα.

Εκείνος έβαλε το χέρι του στην τσέπη του παλτού του κι έβγαλε ένα διπλωμένο χαρτί κι ένα κακοξυσμένο μολύβι.

Η απόσταση δύο πραγμάτων είναι σχετική παιδί μου. Μου χαμογέλασε.

Ξεδίπλωσε το λευκό χαρτί του κι έφτιαξε πάνω του δυο μαύρες τελείες.

Ποιος είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί;

Η ευθεία. Είπα διστακτικά.

Σωστά. Στις δύο διαστάσεις συνηθίζουμε να λέμε πως η πιο κοντινή διαδρομή από ένα σημείο σε ένα άλλο είναι η ευθεία. Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μόνο δύο διαστάσεις.

Τσάκισε ξανά το χαρτί του, φέρνοντας την μια τελεία στο ύψος τις άλλης.

Έτσι ο ποιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί είναι να αναδιπλώσω το χώρο.

Ακούμπησε το γέρικο χέρι του πάνω στο κεφάλι μου και χάιδεψε τα μαλλιά μου.

Όμως υπάρχει και μια τέταρτη διάσταση που συχνά επιλέγουμε να ξεχνάμε.

Δηλαδή; Ξέσπασα. Με μπερδεύεις παππού!!

Στον τετραδιάστατο κόσμο ο ποιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί είναι να έχω πάει ήδη.

Κατάλαβες δημητράκι μου;

Λεξηχρόνος

Υπάρχει μια υπέρ-διάσταση υποτιμημένη

σπάνια γίνεται λόγος για αυτήν
τα μαθηματικά μοντέλα αδυνατούν ακόμα να την εντάξουν
σε μια γενικευμένη θεωρία

Μία θεώρηση

που περιγράφει την σχετικότητα των λέξεων με τον χρόνο
ενώνοντας τους σε μια λογικό-μαθηματική συνέχεια

Σίγουρα την έχεις συναντήσει

σε ανθρώπους που γεμίζουν το χώρο με γέλια και λέξεις
και κάνουν τον χρόνο να τρέχει να προλάβει
για να χωρέσει τις αναμνήσεις που χτίζουν

σε στόματα που δεν τολμούν να κλείσουν
που κολλάνε συλλαβή με συλλαβή σε ένα μακρόσυρτο αναστεναγμό
όταν παλεύουν να καθυστερήσουν το αναπόφευκτο

Κι είναι και τότε

όταν οι άνθρωποι πλέκουν κορμιά και χέρια,
που οι λέξεις στερεύουν

κάθε δίφθογγος ένας χτύπος του ρολογιού
και τα λόγια πνίγονται στον οισοφάγο

κάπως έτσι αυτό το μαζί
κρατά λίγο ακόμα

απλώς

Στον άδειο μαυροπίνακα της καρδιάς μου
ήρθες κι έγραψες μια χούφτα λέξεις

Σε έχω δει 2-3 φορές στη ζωή μου και σαγαπώ ρε συ

Πάταγες στις μύτες των ποδιών σου για να τις φτάσεις
μα σαν τελείωσες, άρχισες να κοιτάς πίσω σου

Σε έχω δει 2-3 φορές στη ζωή μου και σαγαπώ ρε

Κάθε τόσο άπλωνες το χέρι σου, τέντωνες το κορμί σου
και τις έσβηνες με το δάχτυλο

Σε έχω δει 2-3 φορές στη ζωή μου και

Γέμιζες το στόμα σου πρέπει
και τα χέρια σου κιμωλίες

Σε έχω δει 2-3 φορές

Και ξάφνου χτύπησε το κουδούνι, διάλειμμα τέλος
τρέχεις να πλυθείς πριν σε δει κανείς

Σε έχω δει

Πρέπει γρήγορα να επιστρέψεις στη θέση σου
'Ησυχία στην τάξη'

Σ

Ησυχία

(Σσσσς)

σωτηρία

Η αυλαία ανοίγει. Η σκηνή φτωχική. Ένα ξύλινο τραπέζι και για ντεκόρ ένας πέτρινος τοίχος. Ένας άντρας περπατά στο σανίδι. Φοράει ένα γκρίζο πολυφορεμένο κουστούμι. Μέσα του ένα άσπρο πουκάμισο. Χωρίς γραβάτα, χωρίς ζώνη. Αν κάτι ξεχωρίζει πάνω του είναι το καπέλο. Ένα γκρι καβουράκι με μεγάλο γείσο. Στο χέρι του μια καφέ δερμάτινη βαλίτσα. Φτάνει και την ακουμπάει στο τραπέζι. Την ανοίγει και από μέσα βγάζει ένα σφυρί και ένα μεγάλο καρφί. Τα κρατάει στα τεντωμένα χέρια του και τα δείχνει στο κοινό. Πρώτα μπροστά του, μετά αριστερά, δεξιά και πάλι μπροστά. Κάνει δυο βήματα πίσω και καρφώνει το καρφί στον πέτρινο τοίχο. Λίγο πιο πάνω από το ύψος του κεφαλιού του. Όταν τελειώνει βγάζει το καπέλο του, το επιδεικνύει στον κόσμο και το κρεμάει στο καρφί. Βγάζει από τη βαλίτσα άλλο ένα καρφί. Γυρίζει προς τον τοίχο και το καρφώνει στην ευθεία του πρώτου αλλά πιο χαμηλά. Τελειώνοντας αφήνει το σφυρί στο ξύλινο τραπέζι. Βγάζει το σακάκι του. Από μέσα φοράει λεπτές μαύρες τιράντες. Δείχνει το γκρίζο σακάκι στο κοινό, μπρος και πίσω. Και το κρεμάει στο χαμηλό καρφί. Πλησιάζει πάλι το τραπέζι. Παίρνει στα χέρια του το σφυρί και ένα ακόμα καρφί από τη βαλίτσα. Ακολουθώντας την ίδια τελετουργία το καρφώνει αριστερά των άλλων δυο. Κατεβάζει τις τιράντες του, βγάζει το άσπρο πουκάμισο κι αφού το παρουσιάσει κι αυτό, το κρεμάει στον τοίχο. Το σώμα που ξεπροβάλλει δείχνει ότι είναι αρκετά νεότερος απ όσο δήλωνε το γκρίζο του μούσι. Όμως τα χέρια του είναι αδύνατα, σχεδόν ατροφικά. Ενώ κάτω απ το άσπρο φανελάκι του ξεπροβάλλουν τα οστά του στέρνου καθώς καρφώνει ένα ακόμα καρφί στον τοίχο. Αντιδιαμετρικά του προηγούμενου. Αφήνει το σφυρί στο τραπέζι,βγάζει το φανελάκι και το κρεμάει στο ελεύθερο καρφί. Στέκεται για λίγο γυμνόστηθος και ακίνητος στη σκηνή. Χαρίζοντας ένα παρατεταμένο βλέμμα στους παρευρισκόμενους. Μετά από λίγο βάζει το χέρι στην δερμάτινη βαλίτσα και εμφανίζει ένα κόκκινο κοπίδι. Ανοίγει την λεπίδα του και το στρέφει προς τους θεατές. Πρώτα μπροστά του, μετά αριστερά, δεξιά και πάλι μπροστά. Το γυρίζει στο χέρι του και το καρφώνει με δύναμη λίγο κάτω από τον αριστερό του ώμο. Οι άντρες κρεμάν τα σαγόνια τους ενώ οι γυναίκες καταπίνουν τα ουρλιαχτά τους. Αγωνία. Με μία αργή και σταθερή κίνηση διαγράφει μια κοίλη πορεία από την κλείδα, πέρα του αφαλού μέχρι και τις απαρχές της λεκάνης. Κόκκινα δάκρυα τρέχουν στον χάρτη του στέρνου του. Αντίκρυ του δεκάδες μάτια σε διαστολή. Αφήνει το κοπίδι στο τραπέζι. Ανασηκώνει με τα δάχτυλα τα όρια της τομής και μπήγει το χέρι του στα αριστερά του στήθους. Ωσάν να ψάχνει την εσωτερική τσέπη του σακακιού του. Μετά από λίγο βγάζει το χέρι απ τα μέσα του και στην παλάμη του κρατάει μια καρδιά. Ακούγονται οι πρώτες φωνές. Είναι μια υπερτροφική ανθρώπινη καρδιά που πάλλεται. Κάθε χτύπος της μικρά κόκκινα συντριβάνια. Την επιδεικνύει στο κοινό. Πρώτα μπροστά του, μετά αριστερά, δεξιά και πάλι μπροστά. Επιστρέφει στο ξύλινο τραπέζι και βγάζει από τη δερμάτινη τσάντα άλλο ένα καρφί.  Στρέφεται και πάλι στον τοίχο. Βρίσκει με τα δάχτυλα το κέντρο και ξεκινά. Κομμένες ανάσες κάθε που το σφυρί αγγίζει τον ήλο. Τελειώνοντας γυρνά κι αφήνει το σφυρί μέσα στην δερμάτινη βαλίτσα και την κλείνει. Ξεκρεμάει το φανελάκι και το φοράει. Το ίδιο και το πουκάμισο. Στην πρώτη επαφή με το σώμα του τα ρούχα από άσπρα γίνονται κόκκινα. Φοράει πάλι τις τιράντες. Βάζει το γκρι σακάκι και ξεκρεμάει το καπέλο. Πίσω του η καρδιά, στο κέντρο του σιδερένιου σταυρού, συνεχίζει να πάλλεται. Παίρνει την δερμάτινη βαλίτσα στο χέρι. Φτάνει στο όριο της σκηνής και κάνει μια μικρή υπόκλιση. Κρατάει στα χέρια του καβουράκι. Το αίμα στα δάχτυλα και στο γείσο ξεράθηκε. Η αυλαία κλείνει.

iFeel

παγκάκι δίπλα στη θάλασσα.
ένας άνθρωπος κάθεται σκυφτός με τις γροθιές του σφιγμένες.
ακίνητος. το βλέμμα σβησμένο.

πίσω του εμφανίζεται ένα ασθενοφόρο. δύο νοσοκόμοι, μια γυναίκα και ένας νεαρός άντρας ντυμένοι στα λευκά, τον πλησιάζουν.
ο άντρας του πιάνει το χέρι στο ύψος του καρπού. η γυναίκα γονατίζει μπροστά στον άνθρωπο και ακουμπά μια μικρή συσκευή στο λαιμό του.

"Pressure and pulses are ok"
"The temperature is within the accepted margin"
"Everything looks normal"

(σιωπή)

"Ok open him up"

ο νεαρός άντρας μπήγει τα δάχτυλα του στον καρπό του ανθρώπου. η σάρκα σκίζεται αλλά το αίμα που τρέχει είναι ελάχιστο. ο άντρας πιάνει το δέρμα, το τραβάει και το βγάζει. από κάτω του αποκαλύπτεται μια πλακέτα με μια οθόνη και μερικά κουμπιά.

η γυναίκα ψηλαφίζει το πρόσωπο του ανθρώπου. με τα δυο χέρια της πιέζει τα ζυγωματικά του κι ακούγεται ένας μηχανικός ήχος. το κεφάλι του ανθρώπου ανοίγει. μέσα πληθώρα από κυκλώματα και λαμπάκια.

"All bodily functions seem operational"
"I don't understand, why were we dispatched? Everything looks ok"
"I detect a congestion in the emotional receptors. I think I know what is the problem. I have encountered it once before. Lift his shirt"

του σηκώνουν τη μπλούζα. εκείνη με το δάχτυλό της κάνει μια τομή κατά μήκος του στέρνου του και ανοίγει το στήθος του. το εσωτερικό είναι γεμάτο με πλακέτες και καλώδια. και κάπου ψηλά και δεξιά μια ανθρώπινη καρδιά. μια ανθρώπινη καρδιά που χτυπά και αιμορραγεί.

"I knew it. Call in for a type 4390 condition" 
"A heartbreak? Really?!? Who would have thought.."

η γυναίκα κλίνει το στέρνο του και κατεβάζει την μπλούζα του.

"We can deal with it. We just need to reset some of his memory and the emotional congestion should resolve itself."

καθώς εκείνη πάει να πειράξει κάτι στο ανοικτό ηλεκτρονικό του εγκέφαλο, ο άνθρωπός της γραπώνει το χέρι. την κοιτάει στα μάτια και χωρίς να πει λέξη κουνάει το κεφάλι του δεξιά αριστερά με ένα βλέμμα γεμάτο άρνηση. εκείνη μετά τον αρχικό ξάφνιασμα, χαλαρώνει. του γνέφει συγκαταβατικά και χαμηλώνει τα χέρια. πατάει πάλι τα ζυγωματικά του ανθρώπου και σηκώνεται.

"We are done here" 
"But I just called in the.." 
"I said we are done"

μαζεύουν τα εργαλεία τους και επιστρέφουν στο όχημα τους. πριν φύγει η γυναίκα ρίχνει μια τελευταία ματιά στον σκυφτό άνθρωπό.
ακούγεται το όχημα να απομακρύνεται.

ο άνθρωπος σμίγει και πάλι τα χέρια του. χαμηλώνει το κεφάλι και κοιτάει για λίγο το περιεχόμενο της γροθιάς του.

Σφίγγει τη φωτογραφία στα χέρια του και ξανασβήνει το βλέμμα του στη θάλασσα.