Thursday, January 10, 2019

κοίτα

κάτι έχει στοιχειώσει το βλέμμα μου
τα μάτια μου δεν ηρεμούν ώσπου να βρουν κάτι να το θυμίσει

και μόνο τότε σταματά η ταλάντωση
τότε μ αφήνουν και ταξιδεύουν στον χρόνο

στα θαμμένα από το χιόνι βουνά του κάποτε
στις άκαρπες κοιλάδες του ίσως

γκρεμός το γιατί
άδικη λέξη

Thursday, December 27, 2018

Pablo Neruda


*.
That is why when I heard your voice repeat
Come with me, it was as if you had let loose
the grief, the love, the fury of a cork-trapped wine

**.
as if everything that exists, (..) were little boats that sail
toward those isles of yours that wait for me.

I.
To survive myself I forged you like a weapon

VI.
grey beret, voice of a bird, heart like a house
toward which my deep longings migrated
and my kisses fell, happy as embers.

VII.
Leaning into the afternoons I cast my sad nets
towards your oceanic eyes

VIII.
I am the one without hope, the word without echoes,
he who lost everything and he who had everything.

X.
Always, always you recede through the evenings
towards where the twilight goes erasing statue

XI.
it is time to take another road, on which she does not smile.
(..) why touch her now, why make her sad.

XIII.
Between the lips and the voice something goes dying.
Something with the wings of a bird, something of anguish and oblivion.

XIV.
I want
to do with you what spring does with the cherry trees.

XIX.
Everything bears me farther away, as though you were noon.

XX.
The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another's. She will be another's. As she was before my kisses.
Her voice, her bright body. Her infinite eyes.

I no longer love her, that's certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.





Friday, November 2, 2018

Breathin' revisited

αυτές τις φορές
που σε φέρνω στη σκέψη μου, δίπλα μου
να κάνεις ότι κάνουν όλοι οι άλλοι, μα δίπλα μου

είναι αυτές τις φορές
που ασυναίσθητα τα ρουθούνια μου ανοίγουν,
τα πνευμόνια μου διαστέλλονται κι ανάσα βαθιά γεμίζει τα μέσα μου

ο έρωτας είναι οξυγόνο μικρή μου
δυο μηδενικά κι ένας διπολικός δεσμός

το σώμα ξέρει

κι είναι αυτές τις φορές
που τεντώνεται για να χωρέσει μέσα του το οξυγόνο
που παύει λίγο να υπάρχει κι αρχίζει λίγο να ζει

μια ανάσα τη φορά

Wednesday, March 15, 2017

ΙΙΙ

Κάποτε θ’ ασπρίσουν τα μαλλιά σου θα ’σαι ένα τίποτε
άνθη κερασιάς ρόδα στους κήπους και αγάπη — ποια αγάπη;

Χελιδόνια πού κλειδώνουν τον αέρα της νυχτερίδας γκρεμός
καί το φεγγάρι απάτη από χαρτί. Στο ποταμάκι κάθονται
συλλογισμένοι οι φίλοι
στο χέρι καθρεφτίστηκες κι εσύ
υγρό κόκκινο φύλλο τα χείλια σου μα ξάφνου
σταφύλια σάπια κατεβασιά στον Άδη—
η λήθη βρέχει σήμερα όχι ο ουρανός.

Πριν απ’ τον κόσμο και μετά τον κόσμο η Γη μωρό στα σεντόνια
του τάφου
τρωκτικά ρολόγια το φως τρυπάει περισσότερο κι αν βρέξει κάποτε
αυτοστιγμεί κλείνει τ’ ομπρελίνο στα μάτια πόνος οξύς
η βροχή όρθια σκάλα
ψηλά ψηλά ό ουρανός πώς να μισέψεις; Μόνον
οι μεταλλωρύχοι σκαρφαλώνουν στον ουρανό από τη μαύρη
νύχτα στο λίγο αέρι
ήλιος και χρυσάνθεμα και λυπημένη παρηγοριά και γλάροι εξόριστοι
και φεγγαρόψαρα του βυθού — για σε δαμάλια σφαγμένα. Ξένα
λοιπόν
και τα όνειρα, στα μάτια να σε κοιτάξω και να πεθάνω
να σε φιλήσω και να χαθώ απ’ τον κόσμο
μπροστά ένα ασήκωτο δειλινό κρασί το ποτίζεις να λαφρώσει
πιο κάτω είναι καλύτερα (βαθύ μουρμούρισμα χόρτα θαλασσινά)
ο ήλιος φεύγει
φεύγω κι εγώ
με τον ύπνο περνώ και με καπνό τον άσπρο φράχτη.

(Τα ισόβια ποιήματα, 1977)

Μάρκος Μέσκος

Saturday, October 1, 2016

είπε

Λυπούμαστε, το ιστολόγιο στη διεύθυνση URL έχει καταργηθεί. Η διεύθυνση αυτή δεν είναι διαθέσιμη για νέα ιστολόγια.

Saturday, July 25, 2015

10^3 kilotime

αδίκως ταλαντώνεται το καίσιο
οι στιγμές δεν μετριούνται σε δευτερόλεπτα

ασκόπως στρίβουν τα γρανάζια τους δείκτες
η μέρα δεν κυλάει σε ώρες

ασχέτως η γη περιφέρεται στο στερέωμα
η ζωή δεν αθροίζεται σε έτη

ο χρόνος είχε και έχει μόνο δυο καταστάσεις
το μαζί και το χωρίς 

Saturday, February 22, 2014

Κι αν είναι μακρυά;

Κι αν είναι μακρυά; Τον ρώτησα.

Εκείνος έβαλε το χέρι του στην τσέπη του παλτού του κι έβγαλε ένα διπλωμένο χαρτί κι ένα κακοξυσμένο μολύβι.

Η απόσταση δύο πραγμάτων είναι σχετική παιδί μου. Μου χαμογέλασε.

Ξεδίπλωσε το λευκό χαρτί του κι έφτιαξε πάνω του δυο μαύρες τελείες.

Ποιος είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί;

Η ευθεία. Είπα διστακτικά.

Σωστά. Στις δύο διαστάσεις συνηθίζουμε να λέμε πως η πιο κοντινή διαδρομή από ένα σημείο σε ένα άλλο είναι η ευθεία. Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μόνο δύο διαστάσεις.

Τσάκισε ξανά το χαρτί του, φέρνοντας την μια τελεία στο ύψος τις άλλης.

Έτσι ο ποιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί είναι να αναδιπλώσω το χώρο.

Ακούμπησε το γέρικο χέρι του πάνω στο κεφάλι μου και χάιδεψε τα μαλλιά μου.

Όμως υπάρχει και μια τέταρτη διάσταση που συχνά επιλέγουμε να ξεχνάμε.

Δηλαδή; Ξέσπασα. Με μπερδεύεις παππού!!

Στον τετραδιάστατο κόσμο ο ποιο σύντομος δρόμος για να πάω από εδώ εκεί είναι να έχω πάει ήδη.

Κατάλαβες δημητράκι μου;