I.

αυταπάτη πρωτομάνα
βυζαίνω ακόμα λαίμαργα το γάλα σου
το πικρό σαν όνειρο

τα τι τι

Αν κάποτε γίνω κάτι ίσως αυτό να είναι βαλς,

ένα παρ' ολίγον ταξίδι

μια γλυκιά ψευδαίσθηση πως χορεύεις 

χωρίς να ξεφεύγεις

δεμένος με σχοινί από τον ρυθμό του 3/4
και με το βάρος των έως τότε, κρεμασμένος σαν εκκρεμές ρολογιού
μια πτώση σε αναστολή

μια αιώρηση, μια ταλάντωση
σαν εκκρεμότητα

κάτι μελωδικό κι ανάλαφρο
που θα σέρνει για πάντα στο βήμα μια θλίψη
σαν πτυχές σε φουστάνι

μια εφήμερη παύση του τώρα
με μικρές περιστροφές και προσποιητή σκοπιμότητα
μια νοσταλγία σε σταθερό βηματισμό

κάτι παλιό, κάτι απόμακρο πια
σαν αναπόληση

Αν κάποτε γίνω κάτι ίσως αυτό να είναι ανάμνηση

Μπορώ να

Μπορώ να γράψω τα πιο θλιμμένα λόγια αυτό το βράδυ.
Να γράψω για παράδειγμα: "Η νύχτα έναστρη και τρέμουν γαλάζια τ αστέρια στο βάθος". Τ αγέρι περιστρέφεται στο στερέωμα τραγουδώντας.

Μπορώ να γράψω τα πιο θλιμμένα λόγια αυτό το βράδυ.

Την αγαπούσα, και ήταν φορές που με αγαπούσε κι εκείνη.

Κάτι βράδια σαν αυτό, την κρατούσα στην αγκαλιά μου.
Την φιλούσα ξανά και ξανά κάτω από τον απέραντο ουρανό.

Με αγαπούσε, και ήταν φορές που την αγαπούσα κι εγώ.
Πως θα μπορούσε κάποιος να μην αγαπήσει τα μεγάλα ακίνητα μάτια της.

Μπορώ να γράψω τα πιο θλιμμένα λόγια αυτό το βράδυ.

Στη σκέψη πως δεν την έχω. Στην αίσθηση πως την έχω χάσει.

Στον θόρυβο της απέραντης νύχτας, την ακόμα πιο απέραντη δίχως εκείνη.

Και τα λόγια πέφτουν και σκεπάζουν την ψυχή όπως η δροσιά το γρασίδι.

Τι νόημα έχει πως η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Αυτό το βράδυ τ αστέρια ραγίζουν τη νύχτα κι εκείνη δεν είναι μαζί μου. Αυτό είναι όλο. Κάπου στο βάθος κάποιος τραγουδά. Κάπου μακριά μου.

Η ψυχή μου δεν είναι χαρούμενη που την έχασε.
Την αναζητά το βλέμμα μου σαν να παλεύει να μειώσει την απόσταση.
Την αναζητά η καρδιά μου κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Αυτό το ίδιο βράδυ που φωτίζει αυτά τα ίδια δέντρα.
Εμείς, εκείνου του κάποτε, δεν είμαστε πια ίδιοι.

Δεν την αγαπώ πια, είναι αλήθεια, μα πόσο την αγαπούσα.
Για πόσο η φωνή μου έψαχνε αέρα να αγγίξει τ αυτί της.

Άλλου. Τώρα θα είναι κάποιου άλλου. Όπως και πριν τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το άσπιλο σώμα της. Το άπειρο των ματιών της.

Δεν την αγαπώ πια, είναι αλήθεια, μα ίσως την αγαπώ.
Ν αγαπάς κρατά τόσο λίγο, να λησμονείς τόσο πολύ.
Γιατί κάτι βράδια σαν αυτό, την κρατούσα στην αγκαλιά μου.

Η ψυχή μου δεν είναι χαρούμενη που την έχασε.

Ακόμα κι αν είναι αυτός ο τελευταίος πόνος που μου δίνει,

ακόμα κι αν είναι αυτά τα τελευταία λόγια που της γράφω.

[Puedo escribir los versos más tristes esta noche - Pablo Neruda]

κοίτα

κάτι έχει στοιχειώσει το βλέμμα μου
τα μάτια μου δεν ηρεμούν ώσπου να βρουν κάτι να το θυμίσει

και μόνο τότε σταματά η ταλάντωση
τότε μ αφήνουν και ταξιδεύουν στον χρόνο

στα θαμμένα από το χιόνι βουνά του κάποτε
στις άκαρπες κοιλάδες του ίσως

γκρεμός το γιατί
άδικη λέξη

Pablo Neruda

*.
That is why when I heard your voice repeat
Come with me, it was as if you had let loose
the grief, the love, the fury of a cork-trapped wine

**.
as if everything that exists, (..) were little boats that sail
toward those isles of yours that wait for me.

I.
To survive myself I forged you like a weapon

VI.
grey beret, voice of a bird, heart like a house
toward which my deep longings migrated
and my kisses fell, happy as embers.

VII.
Leaning into the afternoons I cast my sad nets
towards your oceanic eyes

VIII.
I am the one without hope, the word without echoes,
he who lost everything and he who had everything.

X.
Always, always you recede through the evenings
towards where the twilight goes erasing statue

XI.
it is time to take another road, on which she does not smile.
(..) why touch her now, why make her sad.

XIII.
Between the lips and the voice something goes dying.
Something with the wings of a bird, something of anguish and oblivion.

XIV.
I want
to do with you what spring does with the cherry trees.

XIX.
Everything bears me farther away, as though you were noon.

XX.
The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another's. She will be another's. As she was before my kisses.
Her voice, her bright body. Her infinite eyes.

I no longer love her, that's certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.

Breathin' revisited

αυτές τις φορές
που σε φέρνω στη σκέψη μου, δίπλα μου
να κάνεις ότι κάνουν όλοι οι άλλοι, μα δίπλα μου

είναι αυτές τις φορές
που ασυναίσθητα τα ρουθούνια μου ανοίγουν,
τα πνευμόνια μου διαστέλλονται κι ανάσα βαθιά γεμίζει τα μέσα μου

ο έρωτας είναι οξυγόνο μικρή μου
δυο μηδενικά κι ένας διπολικός δεσμός

το σώμα ξέρει

κι είναι αυτές τις φορές
που τεντώνεται για να χωρέσει μέσα του το οξυγόνο
που παύει λίγο να υπάρχει κι αρχίζει λίγο να ζει

μια ανάσα τη φορά

ΙΙΙ

Κάποτε θ’ ασπρίσουν τα μαλλιά σου θα ’σαι ένα τίποτε
άνθη κερασιάς ρόδα στους κήπους και αγάπη — ποια αγάπη;

Χελιδόνια πού κλειδώνουν τον αέρα της νυχτερίδας γκρεμός
καί το φεγγάρι απάτη από χαρτί. Στο ποταμάκι κάθονται
συλλογισμένοι οι φίλοι
στο χέρι καθρεφτίστηκες κι εσύ
υγρό κόκκινο φύλλο τα χείλια σου μα ξάφνου
σταφύλια σάπια κατεβασιά στον Άδη—
η λήθη βρέχει σήμερα όχι ο ουρανός.

Πριν απ’ τον κόσμο και μετά τον κόσμο η Γη μωρό στα σεντόνια
του τάφου
τρωκτικά ρολόγια το φως τρυπάει περισσότερο κι αν βρέξει κάποτε
αυτοστιγμεί κλείνει τ’ ομπρελίνο στα μάτια πόνος οξύς
η βροχή όρθια σκάλα
ψηλά ψηλά ό ουρανός πώς να μισέψεις; Μόνον
οι μεταλλωρύχοι σκαρφαλώνουν στον ουρανό από τη μαύρη
νύχτα στο λίγο αέρι
ήλιος και χρυσάνθεμα και λυπημένη παρηγοριά και γλάροι εξόριστοι
και φεγγαρόψαρα του βυθού — για σε δαμάλια σφαγμένα. Ξένα
λοιπόν
και τα όνειρα, στα μάτια να σε κοιτάξω και να πεθάνω
να σε φιλήσω και να χαθώ απ’ τον κόσμο
μπροστά ένα ασήκωτο δειλινό κρασί το ποτίζεις να λαφρώσει
πιο κάτω είναι καλύτερα (βαθύ μουρμούρισμα χόρτα θαλασσινά)
ο ήλιος φεύγει
φεύγω κι εγώ
με τον ύπνο περνώ και με καπνό τον άσπρο φράχτη.

(Τα ισόβια ποιήματα, 1977)

Μάρκος Μέσκος