Κολ(λ)αζ

Hobbies and other Vices

2012-02-08T14:18:00.000-08:00

Εγώ: Καλησπέρα. Ένα κιλό κιμά και δυό πανσέτες.

Σκατά!

Αυτός: Δεν μεθυμάσαι ε;

Σκατά! Σκατά! Σκατά!

Εγώ: Παρακαλώ;
Αυτός: Σε κατάλαβα από την ώρα που μπήκες. Δεν με θυμάσε καθόλου;

Και βέβαια σε θυμάμαι. Μαλάκα!

Εγώ: Συγνώμη αλλά δεν..

Δεν τη γλιτώνω ρε πούστη.

Αυτός: Έλα ρε φιλε! Τόσα χρόνια στο ίδιο θρανίο και δεν με θυμάσαι;

Θυμάμαι τα πάντα από σένα.

Εγώ: Αααα.. Τι γίνεσαι;

Θυμάμαι πως βρώμαγε η ανάσα σου όταν καθόσουν δίπλα μου. Την ηλίθια φάτσα σου όταν σε σηκώναν στον πίνακα. Τα παρατραβηγμένα αστεία σου. Τα ηλίθια παρατσούκλια.

Αυτός: Εγώ εδώ. Κρεοπώλης. Σφάζω για να περνάει η ώρα.. Χαχαχα!

Θυμάμαι την κλωτσιά που μου δωσες στ αρχίδια όταν παίζαμε μπάλα. Αρχίδι!

Αυτός: Εσύ τι κάνεις εδώ; Εδώ κοντά μένεις;
Εγώ: Μπα όχι. Για έναν φίλο ψωνίζω.

Θυμάμαι το καλοκαίρι που έβγαλες τις αμυγδαλες και γύρησες τριπλάσιος από τα παγωτά. Και επισήμως χοντρο-μαλάκας.

Αυτός: Α ναι, τι είπες ότι θες; Ένα κιλό κιμά και ;
Εγώ: Πανσέτες.

Θυμάμαι τότε που πήρες την μηχανή του αδερφού σου, κρύφτηκες στις τουαλέτες, και φωτογράφησες την Ελένη. Και μετά πούλησες τις φωτογραφίες για μερικά κέρματα. Πήρε όλο το σχολείο. Θυμάμαι το κλάμα της και πόσο μου έλειψε όταν άλλαξε σχολείο.

Αυτός: Σωστά. Κάτσε να ξεκρεμάσω αυτό εδώ. Θα σου κόψω απ το καλό. Μου το έστειλαν το πρωί από το χωριό.

Θυμάμαι τα γατιά της γειτονιάς που τα έκαιγες με χλωρίνη. Τώρα ξαπλώνεις μοσχάρια στον πάγκο.

Εγώ: Δικό σου το μαγαζί;

Θυμάμαι που γάμαγες στα μπουρδέλα και ένιωθες γόης. Σταθερά μια φορά την εβδομάδα. Αλλά πάντα Δευτέρα. Να σου στοιχίζει λιγότερο. Γελοίε!

Αυτός: Του πεθερού. Αλλά να ναι καλά, μας άφησε χρόνους.. Χαχαχα!
Αυτός: Εσύ με τι ασχολείσαι;

Παίρνω τον γάτζο στα χέρια μου. Πλησιάζω. Καθώς σηκώνει το κεφάλι και με κοιτάει του τον καρφώνω στον λαιμό. Εκεί ανάμεσα σε ωμοϋοειδή μυ και στερνόκλειδο. Σχίζω το πλαινό του οισοφάγου και τραβάω με δύναμη μέχρι να φτάσει το σίδερο στην κάτω γνάθο.

Ουρλιάζει. Όλοι, πάντα, ουρλιάζουν.

Βλέπω την άκρη του γάντζου μέσα στο λαιμό του. Εκεί που κάποτε ήταν οι αμυγδαλές του. Προσπαθεί να τραβηχτεί αλλά δεν μπορεί. Προσπαθεί να με τραβήξει αλλά είναι πολύ σαστισμένος. Και ουρλιάζει. Πιάνω τον μπαλτά που του είχε πέσει και τον χτυπάω με τη λαβή στο κεφάλι.

Ξανά. Ξανά.

Το δέρμα σχίζεται. Το αίμα που τρέχει του τυφλώνει το δεξί μάτι. Επιτέλους ζαλίστηκε. Πετάω τον μπαλτά πίσω μου. Με το αριστερό χέρι και τον γάτζο τον τραβάω και τον ξαπλώνω στον πάγκο. Βρίσκω το σφυρί για τα φιλετάκια. Πριν προσπαθήσει να ανασηκωθεί τον χτυπάω στο δεξί χέρι. Νιώθω τα κρακ που κάνουν τα μεταρτάσια. Πρώτα δύο. Μετά ένα. Κι άλλο ένα. Δεν αντιστέκεται πια.

Ακούγεται ο υγρός βήχας από αίμα και σάλιο στον οισοφάγο.

Το δέρμα έχει ζαρώσει καθώς ο γάτζος έχει σχεδόν φτάσει στο πηγούνι. Τον αφήνω. Σηκώνω τον μπαλτά. Δεν βολέυομαι . Πρέπει να πάω από την άλλη. Κι εδώ παντού αίμα. Απλώνω την αριστερη παλάμη του. Κόβω πρώτα τον αντίχειρα. Μετα τα υπόλοιπα τέσσερα μαζι. Σκατά. Το μικρό δεν κόπηκε καλα. Πιάνω μια κόλλα χαρτί από τη στοίβα εκεί δίπλα και τα τυλίγω. Το κολόσκυλο της κυρά Σοφίας θα κάνει χαρές πάλι.

Εγώ: Κι εγώ σφάζω για να περνάει η ώρα.

Χωρίς

2011-12-26T15:57:00.001-08:00

Έτσι είναι μικρέ ήρωά μου. Πάλεψε με τη μοίρα, βίωσε τη νέμεση, βγάλε τα μάτια σου. Η κάθαρση θα 'ρθει. Αλλά όχι για σένα, για το κοινό.

Breathin'

2011-11-23T16:06:00.001-08:00

inhale

Κλείσ' τα μάτια κι άκου τη φωνή μου να σιγοψιθυρίζει στ' αυτί σου.
Νιώσε την ανάσα μου στο δέρμα σου, ζεστή σαν αεράκι τ' Αυγούστου.
Η αναστροφή του χεριού μου θα αγγίξει το πρόσωπό σου.
Ο αντίχειράς μου θα μετρήσει τα χείλη σου.
Η παλάμη μου κατεβαίνει στο λαιμό να νιώσει τον ρυθμό των παλμών σου.

Δεν το 'χες καταλάβει μέχρι τώρα αλλά η ανάσα σου έχει γίνει βαριά.
Έχεις τα μάτια κλειστά αλλά ξέρεις ότι τα μάγουλα σου κοκκίνισαν.

Τότε η φωνή μου σταματάει να πάλλεται.
Κρατάς την ανάσα σου καθώς καταλαβαίνεις την κίνηση μου.
Γέρνεις το κεφάλι πίσω και τα χείλη μου φιλάν τον άσπρο λαιμό σου.

exhale

Semantics

2011-10-25T16:38:00.000-07:00

Αν δεν γέμιζες με καρδιές τα βιβλία σου
όταν μας μίλαγαν για τα Σύνολα
θα ήξερες ότι η διαφορά του ΟΛΑ από το ΤΙΠΟΤΑ
είναι ένας τόνος.

:)

2011-07-12T14:33:00.001-07:00

Δεν είναι από χαρά.

Είναι που μόλις άνοιξε η πόρτα μέσα μου, και πέρασε πάλι το κατώφλι μου αυτός ο παλιός γνωστός. Τράβηξε την καρέκλα κ έκατσε στην κεφαλή του τραπεζιού, όπως και τότε. Άνοιξε την μαύρη δερμάτινη τσάντα του και άρχισε να ετοιμάζει τα σύνεργα. Σε λίγο, άλλη μια δόση ανεκπλήρωτης ευτυχίας θα τρέξει στις φλέβες.

Δεν είναι από χαρά.
Μα τώρα που όλα είναι ξεκάθαρα, μου μοιάζουν τόσο οικία.

Prince Charming

2011-06-04T20:26:00.000-07:00

Μην ξεχάσεις και μην ξεχαστείς.
Γιατί θα έρθει.
Στον γυμνό από χώρο και χρόνο κόσμο θα έρθει.
Θα είναι εκεί για το ραντεβού σας.
Για να σώσει τις ζωές σας, σαν ήρωας.
Για να πονέσει και να πεθάνει, σαν ήρωας.
Για να σβήσει στη λήθη και να ξεχαστεί, σαν ήρωας.
Για να εκτελέσει το καθήκον του, να ζήσει το πεπρωμένο του,
να γράψει τον επίλογο.

DM-ing

2011-03-15T11:52:00.000-07:00

a story so told
no mystery to unfold
about the evils that dwell
inside the Keep on the Shadowfell

My Pride n' Joy

2011-02-19T16:12:00.000-08:00

Πέρασα τη ζωή μου σε μια γειτονιά στο Περιστέρι, όπου μεγάλωσα μαζί με τον κατά 5 χρόνια μικρότερο Α.
Όντας μοναχοπαίδι είναι ότι πιο κοντινό έχω σε μικρό αδερφό. Πάντα τον θεωρούσα κάτι σαν εμένα αλλά κάτι καλύτερο από μένα και χαίρομαι πραγματικά που τον βλέπω να περνάει καλά και να έχει μια όμορφη ζωή.
Είμαι σίγουρος ότι συνέβαλα κι εγώ σ αυτό, ακόμα κι αν λειτούργησα - κυρίως - σαν παράδειγμα προς αποφυγή.

Facts 101

2011-01-17T08:38:00.000-08:00

Here are a few things you never needed to know about me. Enjoy:

1. Έχω κλάψει 8 φορές στη ζωή μου. 4ις σε κηδεία και 2 σε ταινία.

2. Μικρός δεν είχα πρότυπο τον πατέρα μου. Μεγαλώνοντας γίνομαι ίδιος μ εκείνον.

3. Αγαπώ το Basket όσο λίγα πράγματα σ αυτό τον κόσμο.

4. Ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος ήταν ο παππούς μου και πληγώνομαι στη σκέψη ότι δεν έχουμε συγγένεια αίματος.

5. Την πρώτη μου χυλόπιτα την έφαγα σ ένα παγκάκι της Σαλαμίνας.

6. Κάποτε έκανα ένα καλό σε κάποιον. Και κάποτε πέρασα την πιο άσχημη μέρα μου. Για αυτά τα δύο δεν θα μιλήσω ποτέ σε κανέναν.

7. Τρομάζω στην ιδέα ότι θα ασπρίσουν τα μαλλιά μου. Τόσο που πιστεύω ότι θα ασπρίσουν μόνο και μόνο από το άγχος αυτό.

8. Έχουν περάσει από τα χέρια μου τουλάχιστον 5 μουσικά όργανα. Δεν κατάφερα να μάθω κανένα.

9. Το δικό μου τέταρτο ξεκινάει αφού περάσει το ακαδημαϊκό.

10. Όταν ήμουν μικρός γκρίνιαζα που έβγαζα γένια και που δεν φορούσα γυαλιά. Όταν στα 25 εμφάνισα μυωπία κατάλαβα πόση ειρωνεία κρύβει η ζωή.

11. Στο χορευτικό της 2ας Δημοτικού, ο δάσκαλος με έβαλε να χορέψω με το πιο όμορφο κορίτσι της τάξης.

12. Δεν έχω καπνίσει ποτέ. Ούτε όταν πήγα στο Άμστερνταμ.

13. Στον Στρατό έβαλα βύσμα για μετάθεση. Τίποτε άλλο.

14. Στις τελευταίες στιγμές του παππού μου δεν με άφησαν να πάω να τον δω. Πρόλαβα μόνο την στιγμή που τον έπαιρναν σκεπασμένο με το σεντόνι. Βοήθησα τον τραυματιοφορέα να τον βάλει στο ασανσέρ όταν το νεκρό χέρι του κρέμασε από το φορείο.

15. Οδηγώ γρήγορα.

16. Κάθε χρόνο, από το δημοτικό ακόμα, τα party μου άφηναν ιστορία. Και κάθε φορά με κάτι διαφορετικό. Φωτορυθμικά & μίκτες, live μπουζούκι & τουμπελέκι, "striptease", you name it. Και φυσικά χορούς, ποτά και σπασίματα. Όλα αυτά μέχρι και το 3ο έτος, όπου οι παρέες μου παραέγιναν ετερόκλιτες για να χωράνε στο ίδιο δωμάτιο. Πλέον δεν έχω όρεξη για να οργανώσω κάτι τέτοιο.

17. Πέρασα 4ις άθλιους μήνες σε στρατόπεδο της Χίου. Όμως τη μέρα που έφυγα έκλαψα σαν μικρό παιδί.

18. Έχω μια μικρή δυσλεξία.

19. Δεν ξέρω να μαγειρεύω αλλά ξέρω να ζυμώνω, και το ψωμί μου είναι πεντανόστιμο.

20. Τις καλύτερες διακοπές μου τις έχω κάνει σε ένα camping της Θάσου μαζί με 3ις φίλους.

21. I'm an ass man.

22. Φοβάμαι τη μοναξιά.

23. Έχω κοπεί σε μάθημα στο ΠαΠει γιατί δεν έβρισκα να παρκάρω.

24. Ο καφές δεν με πιάνει.

25. Έχω δει την ταινία "The Saint" 3ις φορές, γιατί κάθε φορά ξέχναγα ότι το έχω δει και το ξανανοίκιαζα.

26. Στα 21 μου ταξίδεψα για πρώτη φορά στο εξωτερικό.

27. Μικρός σκεφτόμουν σκηνές από αγώνα Basket, αντί να μετράω πρόβατα, για να με πάρει ο ύπνος.

28. Η φοιτητική ζωή μου σταμάτησε στο 2ο έτος.

29. Διαβάζοντας to "100 facts about me" του moloch82 μελαγχόλησα.

30. Έχω φοβηθεί ότι θα πεθάνω 2 φορές. Μία από ψωμί στον οισοφάγο, και μία από δακρυγόνο.

31. Είχα διαρκείας όταν το Περιστέρι έπαιξε στην Β' Εθνική Basket.

32. Έχω φάει μόνο μια ωριαία αποβολή στη ζωή μου.

33. Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω ερωτευτεί ποτέ μου πραγματικά.

34. Όταν κάνω μπάνιο δεν τραγουδάω, ραπάρω.

35. Με τους δικούς μου, έχουμε κάνει το γύρω της Κρήτης με ένα Trabant.

36. Αδυνατώ να πετάξω οτιδήποτε. Το σπίτι μου είναι γεμάτο σπασμένα και άχρηστα μικροπράγματα.

37. Η 1η ταινία που είδα σε κινηματογράφο ήταν το "The Blues Brothers".

38. Αγαπώ τα μαθηματικά, αλλά λατρεύω τη Θεωρία Αριθμών.

39. Μια φίλη (από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους) στο λύκειο με θεωρούσε μεγάλο μαλάκα.

40. Τη μέρα που γεννήθηκα, δίπλα στο μαιευτήριο, έδινε συναυλία ο Νταλάρας. Η συναυλία έγινε για να γιορτάσει τα γενέθλιά του.

41. Έχω φέρει σπρώχνοντας ένα αμάξι από το Πέραμα στο Περιστέρι.

42. Ξέρω ποιος είναι ο Σαλαμπάσης αλλά και τους Asylum Street Spankers.

43. Έχω στείλει τον moloch82 μεθυσμένο για μάθημα.

44. Νομίζω ότι στο ταξίδι μου στο Άμστερνταμ, "συνάντησα" το πιο όμορφο πλάσμα που έχω αντικρίσει. Την είδα φευγαλέα με την άκρη του ματιού μου πίσω από μια οθόνη Η/Υ και κυριολεκτικά σκόνταψα. Δεν γύρισα πίσω να σιγουρευτώ για όσα είδα αλλά δεν πειράζει, μου αρκεί η ανάμνηση όπως την έχω, ακόμα κι αν είναι φανταστική.

45. Στις πανελλήνιες δεν άνοιξα καθόλου το βιβλίο των Μαθηματικών μου και έγραψα ένα στρογγυλό 20. Το ίδιο κόλπο δεν έπιασε με την Ιστορία καθώς διάβασα 1μισή σελίδα και πήρα 3.

46. Πήρα το δίπλωμα χωρίς να λαδώσω.

47. Είμαι περισσότερο προληπτικός απ ότι αφήνω να φαίνεται.

48. Έχω καταλήξει στον ιδανικό τρόπο αυτοκτονίας.

49. Τον καλύτερο και παλιότερο μου φίλο τον γνώρισα την 1η μέρα που πήγα γυμνάσιο.

50. Το σπίτι μου έχει (από κατασκευής) κρυψώνες για προκηρύξεις, γραφομηχανές, τυπογράφους και άλλα.

51. I have a work-laugh.

52. Μέχρι να μπω στο Πανεπιστήμιο δεν είχα κάνει σκονάκι. Χωρίς αυτά δεν θα το τελείωνα.

53. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι έχω περάσει τα 25.

54. Μ' αρέσει το curling.

55. Οι γονείς μου είναι σε διάσταση πολλά χρόνια. Δεν θυμάμαι πόσα. Αν και τους χωρίζει μια σκάλα, η απόσταση μεταξύ τους είναι αμέτρητη.

56. Είμαι αγεωγράφητος και ανιστόρητος. (short-of)

57. Είμαι Ζυγός. Δηλαδή πάντα έχω ένα δίκιο.

58. I sometimes find pain soothing.

59. Στο γενεαλογικό μου δέντρο έχω τρεις παππούδες και τρεις γιαγιάδες. Έχω γνωρίσει δύο και μία αντίστοιχα.

60. Έχω τερματίσει το Supaplex.

61. Με έχει ευλογήσει ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος.

62. Πριν πάω φαντάρος είχα μαλλί ως τη μέση.

63. Λατρεύω τις πίτες. Once again, λατρεύω τις πί-τες.

64. Στο party αποφοίτησης από το λύκειο, μου έφεραν την αστυνομία. Για να καλοπιάσω τα μπατσάκια τους είπα ότι την επόμενη έφευγα για να φοιτήσω στο Μαθηματικό της Πάτρας.

65. Είμαι μισός καθολικός.

66. Σε θεατρικό του δημοτικού,έπαιξα τον Μουσολίνι.

67. Δεν έχω πάει ποτέ στο χωριό του πατέρα μου.

68. Σε ένα test του FB είχα βγει φιλελεύθερος αριστερός.

69. Στα 17 μου είδα για 1η φορά ταινία του Κιούμπρικ. Στο σπίτι ενός φίλου. Μαζί με τον μικρό του αδερφό. Ενώ εκείνος πηδούσε στο δίπλα δωμάτιο.

70. Δεν μιλάω τόσο καλά Αγγλικά όσο νομίζω.

71. Πιστεύω στην χρησιμότητα των white lies.

72. Έχω κάμποσα nicknames, αλλά οι γυναίκες θέλω να με λένε απλά Δημήτρη.

73. 9/10 κάνω τα γυαλιά μου στέκα. Ειδικά της μυωπίας.

74. Μέχρι τα 23 μου δεν έπινα μπύρες γιατί τις θεωρούσα άγευστες και ανούσιες.

75. Δεν έχω χτυπήσει ποτέ άνθρωπο.

76. Όταν γεννήθηκα, οι γιατροί διέγνωσαν λανθασμένα παντελή έλλειψη του ενζύμου G6PD.

77α. Έχω πάει κατευθείαν στη δουλεία, μετά από μπουζούκια.
77β. Έχω πάει κατευθείαν ταξίδι, μετά από μπουζούκια.
77γ. Έχω πάει κατευθείαν να ψηφίσω, μετά από μπουζούκια.

78. Όταν μετά το στρατό έψαχνα δουλεία για 7μήνες χωρίς αποτέλεσμα, είχα χάσει τον ύπνο μου από το άγχος.

79. Χορεύω ζεμπέκικο. Και χορεύω (σχεδόν) πάντα το ίδιο ζεμπέκικο.

80. Πριν τα FreePress γίνουν μόδα, εγώ και κάποιοι συμφοιτητές, είχαμε την ιδέα για έναν φοιτητικό περιοδικό ονόματι "Το Ψάρι". Το project έμεινε στα χαρτιά. - Μαλάκες..

81. Τα τελευταία 10χρόνια, από τα 17 μου μέχρι και σήμερα δηλαδή, οι αλκοολούχες προτιμήσεις μου ήταν κατά χρονολογική σειρά: malts - whisky - vodka - whisky(12yo+) - gin. Εξαιρώ το τσίπουρο (άνευ) που αποτελεί διαχρονικά την πιο αγαπημένη μου επιλογή.

82. Υπάρχουν πολλές στιγμές που η οξυδέρκεια μου είναι παροιμιώδης. Το ίδιο ισχύει και για την βλακεία μου.

83. Στα 4α μου έκοψα την καλημέρα σε ένα πολύ καλό οικογενειακό φίλο και γείτονα επειδή με είπε Μήτσο. Επανόρθωσε την επόμενη μέρα και τον συγχώρεσα.

84. Συλλέγω κούπες καφέ.

85. Έχω κάτσει στο ίδιο τραπέζι, και έχω πιει από το ίδιο μπουκάλι whisky, με τον Γιώργο Βασιλείου. Ένα βράδυ πριν χρόνια, στην Νέα Φαντασία.

86. Δεν θυμάμαι γιορτές, γενέθλια κι επετείους. Μοναδικές εξαιρέσεις τα γενέθλια της μητέρας μου, ενός φίλου και μιας κοπέλας.

87. Το αγαπημένο μου επεισόδιο Friends είναι TOW The Embryos.

88. Διάλεξα το nickname Pythagoras επηρεασμένος από το βιβλίο του Denis Guedj "Το Θεώρημα του Παπαγάλου"

89. Μ' έχει βρει το ξημέρωμα στο μπαλκόνι μιας φίλης, με μοναδική συντροφιά ένα μπουκάλι τσίπουρο και κουλουράκια Κατσέλη.

90. Θυμάμαι ακόμα την ατάκα μιας κοπέλας όταν πήγα να πληρώσω για τα ποτά μας. "Θα με κεράσεις όταν βγάζεις τα δικά σου λεφτά". Μερικούς μήνες μετά, εγώ είχα βρει δουλεία κι αυτή είχε βρει γκόμενο.

91. Όταν ήμουν φαντάρος, τη μέρα των Χριστουγέννων, έκανα όλες τις υπηρεσίες μου φορώντας σκουφάκι του Αγ. Βασίλη.

92. Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να διάβασα ήταν το "Ο Μικρός Πρίγκηπας". Παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα μου.

93. Γράφω στον αχνισμένο καθρέπτη μετά από ένα καυτό μπάνιο.

94. Έχω ανέβει σε μηχανή 4ις φορές στη ζωή μου. Την τελευταία άφησα το δέρμα μου στην εξάτμιση.

95. Ο πολύ καλός φίλος moloch82 δεν έχει πατήσει ποτέ σπίτι μου. Ναι γνωριζόμαστε μια 10ετία.

96. Ο αγαπημένος μου super-ήρωας είναι ο Spidey. Το γιατί το αναλύω εδώ.

97. Από τα 16 μου μέχρι τα 20, μαζί με έναν φίλο, συχνάζαμε στα "καλύτερα" καταγώγια της Δυτικής Αθήνας. Από τα 20 μέχρι τα 22, με έναν άλλο φίλο, πηγαίναμε κάθε Πέμπτη και Σάββατο στα μπουζούκια. Κάθε καλοκαίρι από τα 22 μέχρι τα 25, μαζί με 2 κολλητούς, πηγαίναμε σε πάνω από 10 συναυλίες. Τώρα κάθε 2ο Σαββατοκύριακο, με τον κολλητό μου και τον Πατέρα μου, πάμε γήπεδο. Γεράματα.

98. Κάποτε στο δημοτικό έκανα λάθος την προπαιδεία του 7 και ο δάσκαλος με έβαλε να την γράψω 100 φορές. Τότε αποφάσισα ότι το 7 θα είναι το τυχερό μου νούμερο.

99. Έχω γράψει το καλύτερο SMS που έχει σταλεί ποτέ από άντρα σε γυναίκα, στην ιστορία του κόσμου. Εντάξει ίσως υπερβάλλω λιγάκι.

100. Πριν από 8χρόνια γνώρισα μια κοπέλα στο #τρίβιαλ channel του IRC και κρατάμε επαφή μέχρι και σήμερα. Μπορεί να μην έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά αλλά τη θεωρώ φίλη μου, και πιστεύω ότι και εκείνη το ίδιο.

101. Υπάρχουν πολλά facts που ντράπηκα ή φοβήθηκα να τα συμπεριλάβω.

7 κόκκινο μονό

2010-11-26T15:39:00.000-08:00

Στη ρουλέτα της ζωής ποντάρω στιγμές. Μα όλο χάνω κι ξεμένω.
Τότε ξεντύνομαι ένα ένα τα όνειρα μου. Τα πετάω από πάνω μου σαν ξένα ρούχα. Και τα σκοτώνω για μάρκες.

-Πόσα δίνεις για μια αγάπη;
-Μπα άσε, δεν πιάνουν τίποτα πια. Βρώμισε ο τόπος.
-Μα έμενα μου κόστισε πολλά.
-Καλά καλά, βάλε και κάτι ακόμα και θα τα βρούμε.

Και συνεχίζω να παίζω.

Και να που η τύχη μου αλλάζει! Αλήθεια;
36 χαρές τι να πρωτοσκεπάσουν;

il pleut de la merde

2010-11-12T07:29:00.000-08:00

Άσχετα από τον καιρό, θα ορκιζόμουν ότι με ακολουθεί ένα σύννεφο, πάνω από το κεφάλι μου, όπου κι αν πάω.
Την τύχη μου σήμερα...

Επιστροφή με το αυτοκίνητο, μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Μια μέρα στη δουλεία που όλα πήγαν σκατά. Τα έκανα όλα σκατά. Νιώθω σκατά.

Η βροχή, τα χαλασμένα φανάρια και οι συσσωρευμένες αμαρτίες από τις προηγούμενες ζωές μου, με έχουν φέρει σταματημένο στην Λ. Αθηνών. Καταφέρνω και πάλι να διαλέγω συνέχεια τη λάθος λωρίδα. Νιώθω την χλεύη όσων περνούν από δίπλα μου.
Καταριέμαι την τύχη μου, τον μπροστινό, το ΠαΣοΚ.

"Νιώθω παγιδευμένος στην κίνηση, μετά από ένα 8ωρο σπάσιμο νεύρων, και εκνευρίζομαι που αργώ να φτάσω σπιτάκι μου."

Αμέσως συνειδητοποιώ τη φθορά και το γήρας που κρύβουν αυτές οι σκέψεις. Τρομάζω στην ιδέα ότι τώρα πια έτσι θα είναι οι μέρες μου.

Κι ενώ παλεύω να συνέλθω από το σοκ, ακούγεται ένα τραγούδι από το ραδιόφωνο. Ένα τραγούδι του Θανάση.

Ανεβάζω τελείως τα παράθυρα, δυναμώνω την ένταση, και αδειάζω την σκέψη μου για να υποδεχτώ το άκουσμα.
Αρχίζω να χαλαρώνω.

Σκέφτομαι την παρέα μου, με συντροφιά λίγο τσίπουρο και ωραία τραγούδια. Αυτά τα απλά υλικά που χτίζουν τις πιο ευτυχισμένες μέρες.
Ήρεμος πια, σιγοτραγουδώ μαζί με τη φωνή του Χαρούλη.

Και κάπου στο ρεφρέν: Στις χαραυγές ξεχνιέεεεε..............
......διακοπή για δελτίο ειδήσεων!

Σκατά.

Καλη Χρονία

2009-12-31T09:34:00.000-08:00

μα είναι τέτοια η ζωή

κάθε που βάζω τελεία

μου ανοίγει παράγραφο

Το Δέντρο μου

2009-06-20T11:03:00.001-07:00

Ένα δέντρο την άνοιξη προσφέρει γενναιόδωρα τους καρπούς του.
Ένα δέντρο το καλοκαίρι τεντώνει τα φύλλα του και απλώνει γύρω του τη σκιά του.
Ένα δέντρο το φθινόπωρο σφίγγει τις ρίζες του για να κρατήσει το χώμα από τα νερά της βροχής.
Ένα δέντρο το χειμώνα μπροστάζει τον κορμό του για να μας προστατέψει από τ’ αγιάζι.

Μα πάντα

πάντα
ένα Δέντρο στεριώνει τα κλαδιά του για να δέσω το σκοινί μου.

Αυλαία

2009-06-01T22:16:00.000-07:00

Στης ζωής μου το θέατρο παραμένω κομπάρσος
Μες στο μπουλούκι ο θλιμμένος παλιάτσος
Μα για μένα κρατάω το μεγάλο φινάλε
Θα σφραγίσω το τέλος μ ένα σάλτο μορτάλε

Θέλω να (ξε)σπάσω

2009-05-12T11:11:00.001-07:00

Στεφανιαία ραφή, μετωπιαίο και σφηνοειδές οστό.
Φάλαγγα παράμεσου και κερκίδα αριστερού χεριού.
Κνήμη δεξιού και αριστερού ποδιού.

Ευτυχώς η ασφάλεια μου έληξε πριν 2 μήνες

Yet another Haiku

2009-05-10T19:45:00.000-07:00

Περίεργο ον
φάντασμα του πρωινού
σκιά της νύχτας

Out of Body Experience

2009-05-08T22:59:00.000-07:00

The strangest thing just happened..

Τελευταία “βασανίζομαι” από παράξενα όνειρα. Το χθεσινό ήταν ανησυχητικά πρωτότυπο.

Το σενάριο του ονείρου μου εξελίσσεται σε ένα συνοικιακό γήπεδο ποδοσφαίρου και την ώρα διεξαγωγής ενός αγώνα για μια από τις μικρές κατηγορίες του ελληνικού πρωταθλήματος. Ο αγώνας πολύ κρίσιμος, ντέρμπι σωτηρίας. Το γήπεδο γεμάτο από τις φωνές των οπαδών των δύο ομάδων, μια εξ αυτών ο ΠΑΣ Γιάννενα.

Ο ρόλος μου πολύ περίεργος. Παίζω το ρόλο του επιθετικού του ΠΑΣ. Συγκεκριμένα παίζω το ρόλο του Αφρικανού επιθετικού του ΠΑΣ. Πιο συγκεκριμένα δεν ήμουν εγώ ο Αφρικανός ποδοσφαιριστής, αλλά ήμουν παγιδευμένος, εν πλήρη συνείδηση, μέσα στο μυαλό του Αφρικανού επιθετικού του ΠΑΣ [ όπως στην ταινία “Being John Malkovich” ].

Το παιχνίδι αμφίρροπο. Είμαστε πίσω στο σκορ και χρειαζόμαστε ένα γκολ που θα μας δώσει τον πολυπόθητο βαθμό και μαζί τη σωτηρία. Όντας η μοναδική επιθετική αιχμή της ομάδας όλες οι ενέργειες των υπολοίπων εστιάζονται πάνω μου.

Όμως η φυσική μου ανικανότητα με τη μπάλα στα πόδια και το πρόβλημα του χειρισμού ενός ξένου σώματος με κάνουν να κάνω το ένα λάθος μετά το άλλο. Νιώθω αφόρητη την πίεση όλων καθώς περιμένουν από το αστέρι της ομάδας (εμένα) τη λύτρωση.

Προς το τέλος του παιχνιδιού γίνεται το αναπάντεχο. Μετά από μία σέντρα η μπάλα φτάνεις σε μένα, που βρίσκομαι σε θέση για γκολ. Προσπαθώ να σουτάρω προς το τέρμα αλλά δεν τα καταφέρνω.

Αντ’ αυτού πατάω την μπάλα, αυτή αποκτά φάλτσα, ξεγελάει τον τερματοφύλακα, και με μια καμπύλη πορεία χτυπά στο δοκάρι και καταλήγει στα δίχτυα.

Ισοφάριση – Σωτηρία

Γυρνώντας προς στους συμπαίκτες μου, αντί να τους δω να πανηγυρίζουν για το κρίσιμο τέρμα, συναντώ τα βλέμματα τους γεμάτα αποδοκιμασία. Σαν να με κατηγορούν για το απαράδεκτο της προσπάθειας μου.

Εκείνη την ώρα συνειδητοποιώ το όνομα του άμοιρου παίκτη που (φαντάζομαι) βλέπει την γελοιοποίηση του από το πίσω κάθισμα καθώς εγώ έχω στα χέρια μου το τιμόνι του κορμιού του.

Dikume

Θυμάμαι τη σοφή απόκριση του φίλου moloch όταν άκουσε από το τηλέφωνο τα παραπάνω.
“Dude, you got issues!”

P.S. Χρειάστηκε search στο google για να μάθω τελικά για ποιόν πρόκειται. Όπως διάβασα ο Nicola Dikume είναι ένας επιθετικός από το Καμερούν που το 1996 μεταγράφηκε στην ομάδα του Απόλλωνα στον οποίο αγωνίστηκε για 3 χρόνια. Στην συνέχεια άλλαξε πολλές ομάδες σε Ελλάδα και Κύπρο [ κυρίως μικρών κατηγοριών ] έως το 2005 καθώς τότε επέστρεψε στην πατρίδα του όπου και αγωνίζεται μέχρι και σήμερα.

Αναστάσεως Καμπάνες

2009-04-19T13:05:00.000-07:00

Κάνοντας μια βόλτα στο blog του φίλου moloch, έπεσα πάνω σε μια είδηση παρμένη από το in.gr . Η είδηση αναφέρει:

Η οικονομική κρίση χτύπησε και την επιχείρηση μεταφοράς του Αγίου Φωτός, καθώς θα στοιχίσει στο Ελληνικό Δημόσιο 40.000 έως 50.000 ευρώ φτηνότερα.

Αυτό που μου κάνει πραγματικά εντύπωση στην παραπάνω είδηση είναι η όλη διαδικασία έχει τον χαρακτήρα κρατικής επιχορήγησης.

Πότε άραγε θα βάλουν οι μουσάτοι ρασοφόροι το χέρι στην τσέπη; Και πότε επιτέλους θα γίνει ο διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας;

Το εύκολο αντεπιχείρημα θα ήταν ότι παραδοσιακά η μεταφορά του Φωτός γίνεται με Τιμές Αρχηγού Κράτους. Μια παράδοση που έχει γίνει συνείδηση για τον μέσο πιστό.

Αλήθεια η λέξη ταπεινότητα θυμίζει σε κανέναν τίποτα;

Σίγουρα ο βασιλιάς με την κορώνα από γαϊδουράγκαθα, ο ρακένδυτος ήρωας των ευαγγελίων κάτι προσπάθησε να διδάξει επί του θέματος.

Χρόνια πολλά γεμάτα υγεία και ευτυχία σε όλους μας.

Spread The Word

2008-12-08T09:00:00.001-08:00

ΠΡΟΣΟΧΗ!!

Μεμονωμένα Περιστατικά Αστυνομικής Βίας

"Ακούστε τον ρεπόρτερ του Alpha Radio, Γιώργο Κακούση, την ώρα που δίπλα του τα ΜΑΤ, χτυπούν δυο 15χρονα και ο κόσμος τους αποδοκιμάζει. Ένα απο τα πολλά περιστατικά που απέφυγαν να αναδείξουν τα δελτία ειδήσεων των καναλιών."

Πηγή: http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence

Deja vu [ 6/12 - Αίμα που κυλάει ]

2008-12-06T20:31:00.000-08:00

Κυριακή 17 Νοέμβρη 1985

.....Ο αστυνομικός Α. Μελιστάς πυροβόλησε τον 15χρονο Μιχάλη Καλτεζά στο πίσω μέρος του κεφαλιού από απόσταση είκοσι μέτρων καθώς ο νεαρός έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων....

.....Αμέσως μετά το θάνατο του Καλτεζά καταλήφθηκε το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο. Τα επεισόδια στην Αθήνα συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες....

.....Ύστερα από τα γεγονότα ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μένιος Κουτσόγιωργας υπέβαλλε την παραίτησή του, την οποία ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δεν έκανε δεκτή....

.....O Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο, με δικηγόρο τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν "εν βρασμώ ψυχής"....

.....23 χρόνια μετά άλλη μια γενιά αποκτά το δικαίωμα να φωνάζει "Μπάτσοι, Γουρούνια, Δολοφόνοι"

Παντάξιοι [ "6χρόνια αρκετά δεν θα γίνουνε 7" ]

2008-11-17T12:22:00.000-08:00

Πεσλής Βασίλης, Ελής Παναγιώτης, Μανδηλαράς Νικηφόρος, Καλαντζής Δημήτρης, Ρίζος Τάκης, Καλαβρού Μαρία, Παναγούλης Γιώργος, Τσαρουχάς Γιώργος, Θεοδωρίδης Γιώργος, Κατσικογιάννης, Τζαβαλάς Καρούσος, Γεωργάκης Κώστας, Αντωνίου Ζήσης, Τσιτσιρίγκος Φώτης, Κούλης Γεώργιος, Πετρόπουλος Παναγιώτης, Βασιλόπουλος Γιάννης, Κωνσταντίνου Γιώργος, Αλβάνογλου Θεόδωρος, Σινόπουλος Πέτρος, Κομνηνός Διομήδης, Παντελεάκης Κυριάκος, Βάρσος Ιωάννης, Εγκελμαν Ντόρις Μαριέτε, Γεριτσίδης Γιώργος, Γεωργαράς Μαρίνος - Σπύρος, Παπαϊωάννου Δημήτρης, Καραμανής Μάρκος, Φαμέλης Βασίλης, Μαρκούλης Νίκος, Σαμούρης Γιώργος, Μυρογιάννης Μιχάλης, Καραγεωργίου Στέλιος, Φιλίνης Γιάννης, Δικάλφα Καλλιόπη, Τζιάνος Λάμπρος, Σταυρέλης Γιάννης, Αργυροπούλου Αικατερίνη, Δασκάλου Στέλιος, Θεοδώρας Δημήτρης, Σίμος Γεώργιος, Κυριακόπουλος Σάκης, Καζέπης Κώστας, Καΐλης Γιάννης, Αναγνωστόπουλος, Αντάρογλου, Αντζελόνι Ελενα Μαρία, Αργυρίου, Βρυώνης, Βυθούλκας, Γαλάτης Νίκος, Γιαννόπουλος, Γρέλλος, Δημόπουλος, Διαμαντάκος, Ευαγγελινός, Ζησιμόπουλος, Ηλιόπουλος, Ιωαννίδης, Ιωάννου, Κούμπουλος, Κρητικάκη, Λαγαριώτης, Μαντζώρος, Μαυρογιάννης, Μέξης, Μικρώνης, Μιχαηλίδης, Μπονάτος Χρήστος, Μώμος, Νικολάου, Παπαγεωργίου, Παπαδόπουλος, Ρακιτζής Αλέξανδρος, Ράμμος Βασίλειος, Σαρμαλής, Σπαρτίδης, Σταυρόπουλος, Σχίζας, Σωτηρόπουλος Ιωάννης, Τορίλ - Τεκλέτ (Αίγυπτος), Τσιγκούνης, Τσικουρής, Φραγκόπουλος Θεόφιλος, Χαλκίδης Γιάννης, Χαραλαμπίδης Γιώργος, Χατζηβασιλείου, Κατής Κώστας. +++

Κάθε χρόνο παρατάξεις που γκρινιάζουν για τη σημαία, πολιτικοί που καταθέτουν στεφάνια, τηλεθεατές που αγωνιούν για τα επισόδια. Κάθε χρόνο το άρωμα της ζωντάνιας εκείνων των ημερών εξατμίζεται. Κάθε χρόνο το μνημόσυνο γίνεται μια σχολική εορτή.

Εύχομαι μόνο, όταν οι καιροί το απαιτήσουν, να τους τιμήσουμε ακολουθώντας το παράδειγμά τους.

Να θυμηθώ να ξεχάσω

2008-09-27T11:17:00.001-07:00

ΡικομεξVodafoneΜονήΒατοπεδιουΕπιχορηγήσειςΖαχόπουλουΣαμινα ΘάνουΚεντέρηςΕπιστολήΚουκοδήμουSIEMENSΊμιαΧρηματιστήριο ΤσιτουρίδηςΕθνικήΟμάδαΆρσηςΒαρώνΝοθείαστοΚοινοβούλιο ΠρωτόκολλοΚιότοDeutscheTelekomDVDΚομιστήςΑναψυκτήριοΜαγγίνα

Bardus lex set lex (Tribute)

2008-09-27T09:29:00.000-07:00

26 Σεπτεμβρίου 2000, ώρα: 22:15, νήσος Πάρος. Το Ε/Γ-Ο/Γ Εξπρές Σάμινα της εταιρείας Minoan Flying Dolphins παρεκκλίνει της καθορισμένης πορείας του και προσκρούει στο σύμπλεγμα βραχονησίδων Πόρτες, δύο ναυτικά μίλια ανοιχτά της Πάρου. Στο θάλαμο επιχειρήσεων του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (ΥΕΝ) το περιστατικό αρχικά δεν εμπνέει ανησυχία. Ωστόσο, οι επιβαίνοντες επικοινωνούν με τηλεοπτικούς σταθμούς και δίνουν την πραγματική διάσταση του συμβάντος. Το Σάμινα βυθίζεται!
Με το πρώτο φως της ημέρας αποκαλύπτεται το μέγεθος της τραγωδίας. Ο αριθμός των θυμάτων συνεχώς αυξάνεται. Από 40 στους 42, τους 59, τους 63, τους 74, τους 79 και τελικά στους 80 νεκρούς. Η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στη χώρα μας από την εποχή της Φαλκονέρας.

Η συνέχεια αναμενόμενη,

Σοκ και δέος,
Λαϊκή κατακραυγή,
Τηλεοπτικές δίκες,
Παραπομπή στον Άρειο Πάγο,
Αναβολές,
Καθυστερήσεις,
Ενστάσεις για μείωση των προστίμων - αποζημιώσεων,
Αλλαγή κατηγορητηρίου,
Πλημμέλημα,
Παραγραφή.

Μια ατάκα από μια τηλεοπτική σειρά έλεγε:
"Ζεις στην χώρα με την μικρότερη μνήμη στον κόσμο".

Σε είδα..

2008-08-17T10:24:00.000-07:00

Θέατρο Βράχων 30/6

Συναυλία του Μάλαμα. Στέκοσουν μπροστά μου. Φορούσες άσπρα γυαλιά και μακριά φούστα. Χόρευες παρασυρμένη από τη μελωδία. Έμοιαζες να ταξιδεύεις, μακρινή και άπιαστη. Μου χαμογέλασες. Στο τέλος έψαξα να σε βρω, μα χάθηκες γρήγορα μέσα στο πλήθος. Θέλω να σε ξαναδώ.
Ραντεβού το Σεπτέμβρη στο Πέτρας.

Τέλος

2008-08-06T09:52:00.000-07:00

06/08/07 - 06/08/08

Λήξη Ενός Λάθους Έτους

Close Your Eyes And Make A Wish

2008-07-28T10:38:00.000-07:00

Βρέθηκα στα πρόθυρα μιας πολύ επικίνδυνης ευχής.

Ένιωσα πολύ άσχημα.
Συναίσθημα όχι πόνου ούτε απόγνωσης αλλά παραίτησης.

Στην πραγματικότητα φοβάμαι τον θάνατο, δεν τον αποζητώ.
Δεν το βλέπω σαν διέξοδο.

Όμως υπήρχαν στιγμές που φοβόμουν για τη ζωή μου αλλά απλά αφέθηκα.

Ας είναι, ως εδώ ήταν.
Λίγες ευχές για αυτούς που μένουν πίσω και βλέφαρα που κλείνουν και περιμένουν.

Φθορά και κούραση.

Παράλληλοι κόσμοι

2008-07-26T20:18:00.000-07:00

Βρέθηκα σήμερα μέσα σε μια άκρως ετερόκλιτη παρέα. Γενέθλια φίλου και όπως συνήθως μαζευτήκαμε διάφοροι από δεξιά κι από αριστερά για να αποδώσουμε φόρο τιμής. Στην ομήγυρη πρόσωπα φιλικά, γνωστά, οικεία, αδιάφορα, άγνωστα, αντιπαθή.

Βούτηξα εξ αρχής στο πηγαδάκι των όμοιων μου και άρχισα κουβεντούλα. Όσο πέρναγε η ώρα ένας ένας, μα και σε ομάδες, οι καλεσμένοι καλυνηχτούσαν με χάρη και αποχωρούσαν. Όταν το πηγάδι στέρεψε και έμεινα πια μόνος, στράφηκα στους εναπομείναντες.

Για κάμποση ώρα έμεινα αμίλητος. Στην πραγματικότητα δεν είχα πολλά να πω μ αυτούς τους ανθρώπους. Παρέμενα λοιπόν σιωπηλός και παρακολουθούσα τις συζητήσεις τους. Τα θέματα φωτιά ξεπηδούσαν το ένα μετά το άλλο όπως οι πυρκαγιές στα γεωγραφικά διαμερίσματα. Τα πόδια της Παπαρίζου, η φωνή της Θεοδωρίδου, η θέση του ταξιτζή στη σύγχρονη κοινωνία, και κάπου κάπου μερικές οάσεις για Κάφκα και ταινίες του Ταραντίνο.

Κάπου εκεί άκουσα δύο από την παρέα, έναν βάζελο και έναν γαύρο, να συζητάνε για ένα σκηνικό στην Παιανία πριν λίγο καιρό. Από ότι κατάλαβα οπαδοί των δύο ομάδων έδωσαν ραντεβού σε κάποιο σημείο της πρωτεύουσας. Οι σκοποί τους παραπάνω από προφανείς. Η κουβέντα ήταν αρκετά αναλυτική προσφέροντας στο κοινό πληροφορίες για την διάταξη, τη σύσταση, τον εξοπλισμό, τους καθοδηγητές. Ο ένας παρομοίασε τις σκηνές που εξελιχθήκαν με στιγμιότυπο από την ταινία οι 300, ενώ ο άλλος έκανε παράπονα γιατί οι αντίπαλοι(;) έφεραν και σουγιάδες εκτός από τις τυποποιημένες αλυσίδες και σιδερογροθιές.

Θορυβήθηκα!!!
Θεέ μου που ζω;
Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι;
Και αν ναι, πώς κατάφερα να βρεθώ στο ίδιο τραπέζι μαζί τους;

Σκέφτηκα...
Τελικά ο καθένας ζει στον προσωπικό του μικρόκοσμο, και καθώς κατρακυλάμε το μονοπάτι του χρόνου συγκρουόμαστε με τους κόσμους άλλων και δημιουργούμε χρονικές ασυνέχειες. Άλλοτε με ευεργετικές και συχνά με καταστροφικές συνέπειες.

P.S. Στα παραπάνω συμπεράσματα προσέφερε τα πλείστα η ψυχρή παρουσία μιας άσπρης τεκίλας olmeca.

7 χρόνια, 14 εξάμηνα, 84 μήνες, 2555 μέρες.

2008-07-22T13:31:00.000-07:00

Τι μπορεί να καταφέρει κανείς σε ένα τέτοιο χρονικό διάστημα;

Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.

Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.
Εγώ κατάφερα να πάρω πτυχίο.

Obsessive-compulsive disorder (OCD)

2008-07-21T11:10:00.000-07:00

Obsessive-compulsive disorder (OCD) is a psychiatric diagnosis that describes an anxiety disorder most commonly characterized by obsessive, distressing, intrusive thoughts and related compulsions (tasks or "rituals") which attempt to neutralize the obsessions. OCD is distinguished from other types of anxiety, including the routine tension and stress that appear throughout life. The phrase "obsessive-compulsive" has become part of the English lexicon, and is often used in an informal or caricatured manner to describe someone who is meticulous, perfectionistic, absorbed in a cause, or otherwise fixated on something or someone. Although these signs are often present in OCD, a person who exhibits them does not necessarily have OCD, and may instead have an anal-retentive character, obsessive-compulsive personality disorder, or some other condition.

Τι έκανες στον πόλεμο....Pyth;

2008-07-20T13:27:00.000-07:00

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι το πρώτο μου post που θα αφορούσε τη Χίο και τους πέντε μήνες που πέρασα εκεί θα ήταν αυτό.

Στη θητεία μου στην παραμεθόριο αυτό που ευχαριστήθηκα πραγματικά και αυτό που με παρηγορούσε περισσότερο από κάθε άλλο ήταν ο ουρανός.

Συνήθιζα κάθε πρωί μετά το εγερτήριο και πριν την πρωινή αναφορά να βγαίνω στην πίσω σκάλα του Λόχου και να φωτογραφίζω το διάβα των σύννεφων στον χιώτικο ουρανό.

Άλλα όχι μόνο τα πρωινά. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή σήκωνα το κεφάλι και ταξίδευα.

Ειδικότερα στις νυχτερινές σκοπιές κοιτούσα ψηλά και χαζογελούσα θυμούμενος τη κλασσική ρήση, «Αν δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, θα πας εκεί που κοιτάς».

Φανταζόμουν ότι κάτι ανάλογο θα έβλεπα και από την ταράτσα του σπιτιού μου.

Title Has Been Removed

2007-10-05T09:36:00.000-07:00

Δεν είμαι καλά. Δεν περνάω καλά. Δεν θα φτάσω τα 30. Δεν θα ζήσω ευτυχισμένος. Αφήστε με ήσυχο.

Νούμερα

2007-08-03T18:38:00.000-07:00

* 01/02/2007. Υπερψηφίζεται η αναθεώρηση του Άρθρου 24 του Συντάγματος. Έπειτα από αλλεπάλληλες καταμετρήσεις το αποτέλεσμα ήταν 21 ψήφοι υπέρ της αναθεώρησης, 20 κατά και 7 παρόντες.

* Στις 3/8 η Πυροσβεστική Υπηρεσία τονίζει ότι οι δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα σημείωσαν ρεκόρ επταετίας. Συγκεκριμένα τον μήνα Ιούλιο σε όλη την επικράτεια εκδηλώθηκαν 2.614 πυρκαγιές.

* Σε κάθε φωτιά, παρά τις αποφάσεις για αναδάσωση, τουλάχιστον 150 στρέμματα καταλήγουν για οικοπεδοποίηση.

* Εκκρεμούν 2.000.000 αιτήσεις για αποχαρακτηρισμό δασών. Μόνο για την περιοχή αρμοδιότητας του Δασαρχείου Πεντέλης υποβάλλονται κάθε χρόνο περίπου 5.000 αιτήσεις.

* 3ις εποχικοί δασοπυροσβέστες και 2 χειριστές πυροσβεστικού αεροπλάνου τύπου Canadair πέφτουν νεκροί στον αγώνα της πυρόσβεσης.

Πηγές:
~>8 αποχαρακτηρισμοί τον μήνα
~>Πήγε να κάψει το δάσος και κάηκε
~>Θλιβερό ρεκόρ επταετίας στις πυρκαγιές

Χρήσιμα Links:
~>Ομιλία της Συμβούλου Επικρατείας Μαρίας Καραμανώφ με θέμα: «Οι Συνταγματικές αλλαγές κατά του φυσικού περιβάλλοντος» στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας
~>Το Άρθρο 24 του Συντάγματος

12 και σήμερα

2007-07-25T06:50:00.000-07:00

Τελευταία περνάω τις internetικές ώρες μου σε ένα forum. Το www.omhroi.gr.
Δεν ξέρω αν το όνομα προδίδει τη θεματολογία του αλλά το site αυτό ασχολείται με το "Θέατρο του παραλόγου", τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Μέσα στις αμέτρητες σελίδες του συνάντησα το post ενός Άγνωστου επισκέπτη.

"...σε 10 μερες θα ειμαι και εγω φανταρος χωρις τη θεληση μου μονο και μονο επειδη το αποφασισαν καποιοι αλλοι - νιωθω τοσο ρακος που δε ξερω πως θα αντιδρασω τη πρωτη μερα που θα περασω τη πορτα του στρατοπεδου.Αληθεια γιατι ο στρατος εχει μεινει σε πολλους σαν εφιαλτης ακομα και σημερα που υποτιθεται οτι εκσυγχρονιζομαστε με γοργους ρυθμους?Μηπως ειναι οι ιστοριες των πατεραδων μας που μας κανουν και φοβομαστε τελικα?Μηπως ειναι οι αναφορες καποιων που εχουν μαθει στη ζωη τους να μεγαλοποιουν τα πραγματα?Τελικα ενας νεος πρεπει να παρει το Στρατο σαν αστειο για να περασει καλα - ή πρεπει να το δει σαν κατι σοβαρο?Που ειμαστε αραγε ,που βρισκομαστε και προς τα που παμε αν εχουνε πανω απο το κεφαλι μας κωλο-θεσμους που μας κατευθυνουν τη ζωη αθελα μας...
Δεν περιμενω απαντησεις απο κανεναν σας μιας και δεν νομιζω οτι ειναι κανεις σε θεση να απαντησει...απλα παραθετω καποιους προβληματισμους που μου γεννιουνται καθε στιγμη που περναει μεχρι να ''μπω''..."

Δεν ξέρω γιατί αλλά κατά την ανάγνωση, τα λόγια αυτού του παιδιού ένιωθα να βγαίνουν από μέσα μου.

Για να ευθυμήσ(ω)ουμε παραθέτω τη σημασιολογία μερικών "διαμαντιών" της στρατιωτικής διαλέκτου, όπως τα βρήκα στο εν λόγω site.

Βιλαρίμπα - Αγγαρεία πλυσίματος δίσκων
FUBAR - Fucked Up Beyond All Recognition
DJ - Ο πλύντης δίσκων φαγητού
Ηλεκτρόνιο - Αυτός που γυρνάει σαν σβούρα όλη μέρα / που τον "τρέχουν ασύστολα"
Θαλαμοdog ή θαλαμόσκυλο - Ο Θαλαμοφύλακας
Κάπα - Οι μέρες κράτησης (πχ έφαγα σήμερα τέσσερα κάπα)
Φι - Οι μέρες φυλακής (πχ έφαγα σήμερα πέντε φι)
Καφάς (ΚΑ.Φ.ΑΣ.) - Ο κατά φαντασίαν ασθενής, ο στρατιώτης που παραπονιέται συνέχεια στο γιατρό για ενοχλήσεις, με στόχο να βγει ελεύθερος υπηρεσίας
Λ.Η.Μ.Ν.Ο.Σ. - Λάθος Ήταν Μάνα μου Να Ορκιστώ Στρατιώτης/Σμηνίτης
Μυτζίθρα - το MG3
Νεοσύλλεκτος - Νέος, γιόκας, νιάτο, νέοψ (και νέοπας), νεούδι, ψάρι, ψάρακλας, κωλόψαρο, ψαροκασσέλα, στραβάδι, γκαβάδι, ποντίκι, αρουραίος, αρούρι, κομμάντο κ.λπ.
Πλοίο της αγάπης - Αναφέρεται στην σκουπιδιάρα, δηλαδή στο όχημα το οποίο χρησιμοποιείται για τη συγκομιδή σκουπιδιών από το στρατόπεδο
Ροζα(λία) - Το απολυτήριο

Happy Anniversary

2007-07-05T06:54:00.000-07:00

Χθες οι Αμερικανοι γιόρτασαν την επέτειο τις ανεξαρτησίας τους από τους Aγγλους. Εμείς πάλι γιορτάσαμε τη κατάκτηση του euro στη Πορτογαλία.

Αλλα σήμερα - μια μέρα μετά - ο πλανήτης "γιορτάζει" μια άλλη επέτειο. Tην έναρξη του πολεμου των 6 ημερών.

Στις 5 Ιουνίου του 1967, στις 07:10 το πρωί, το Ισραήλ εξαπολύει επίθεση εναντίον της γειτονικής Αιγύπτου, της Συρίας και της Ιορδανίας και έξι ημέρες αργότερα, στις 10 Ιουνίου, έχει καταλάβει τη Γάζα, την αιγυπτιακή χερσόνησο του Σινά, τα συρικά υψίπεδα του Γκολάν, την παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη – τη βιβλική Ιουδαία και τη Σαμάρια, όπου ξεκίνησε ο ιουδαϊσμός.

Για τους Ισραηλινούς οι μέρες εκείνες ήταν οι λαμπρότερες του έθνους τους. Κατάφεραν σε λίγες μέρες να υπερκεράσουν τις δυνάμεις της Συρίας της Ιορδανίας k της Αιγύπτου.
[σ.σ. όχι για όλους καθώς για πολλούς ο πόλεμος αυτός ήταν μεγάλο λάθος. O ισραηλινός συγγραφέας Αβραάμ Γιεοσούα υποστηρίζει ότι υπήρξε η «μητέρα όλων των λαθών»].
Για τους Aραβες είναι μια μαύρη επέτειος καθώς ο πόλεμος αυτός θεωρήθηκε εθνική ταπείνωση.
Για το υπόλοιπο κόσμο η ημερα της τελικής ρήξης των σχέσεων Islam k Δύσης.

Στην πραγματικότητα πριν ακριβώς 40 χρονια έγινε κάτι πολύ σπουδαιότερο.

Σαν σήμερα, 5 ιουλίου οι παλαιστίνιοι που είχαν υποστεί τον ξεριζωμό τις Nagba του 1948 αλλάζουν ιδιότητα. Δεν είναι πια προσφυγες και βρίσκονται κάτω από ισραηλική κατοχή [η λεγόμενη "κατεχόμενη Δυτική Όχθη"]. Γεγονός που σημαίνει δικαίωμα στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα...

Εκεί, λίγες μέρες μετά, γεννιέται η Intifanta.

Σημείωση: Ένα πρόβλημα στο pc με ανάγκασε να γράψω το κείμενο σε greeklish k να το μεταφράσω με online converter. Συγχωρέστε μου τα διαφορα συντακτικά - ορθογραφικά λάθη.

God for a day or two [aka ο κ. Χρήστος]

2007-05-19T17:22:00.001-07:00

Μία από τις δομές της εταιρείας ασχολείται με την ψυχό-γηριατρική. Άτομα μεγάλης ηλικίας με ψυχικές νόσους φιλοξενούνται σε ένα οικοτροφείο όπου και χαίρουν της κατάλληλης ιατρικής υποστήριξης.

Ανάμεσα τους ο κ. Χρήστος.

Οι ιατρικοί όροι - ειδικότερα οι ψυχιατρικοί - μου είναι λιγότερο γνωστοί απ ότι η ύπαρξη της Αμερικής για τον Κολόμβο όταν ξεκινούσε το μοιραίο εκείνο ταξίδι του για τις Ινδίες. Αλλά σας διαβεβαιώ ότι ο κ. Χρήστος δεν πάει και τόσο καλά στα μυαλά του [κάτι που ενισχύει και το ίδιο το θέμα του post].

Ο κ. Χρήστος είναι σε αρκετά προχωρημένη ηλικία, αδύνατος και με λίγα μαλλιά. Ακμαίος και υπερκινητικός με μια έντονη λογοπάθεια. Μιλάει συνέχεια και πολύ - μα πολύ - γρήγορα. Τόσο γρήγορα που σπανίως γίνεται κατανοητός.

Από την πρώτη στιγμή με έβαλε στο μάτι. Δεν ξέρω πως και γιατί του κίνησα το ενδιαφέρον αλλά όταν με έβλεπε παράταγε τα πάντα - τα πάντα όμως - και μ έπαιρνε στο κατόπι.

Δεν το κρύβω, φοβήθηκα. Μου ήταν τόσο ασυνήθιστο που χάραζα ειδική πορεία μέσα στο κτήριο, από γραφείο σε γραφείο, για να τον αποφύγω. Πάντα χωρίς αποτέλεσμα.

Γρήγορα ξεπέρασα αυτό το - ανόητο - πρωταρχικό συναίσθημα και πέρασα στο επόμενο στάδιο. Προσπάθησα να αδιαφορήσω. Όσο μπορεί κανείς να αδιαφορήσει για κάποιον που στέκεται πάντα 2 μέτρα μακριά του και μιλάει συνέχεια σε μια άγνωστη στον κοινό νου γλώσσα.

Συνήθεια.
Καθώς πέρναγε ο καιρός η φωνή του στα αυτιά μου και η σκιά του στο δρόμο μου έγινε καθημερινότητα.

Άρχισα να συνηθίζω την παρουσία του και με τον καιρό να καταλαβαίνω και τα λόγια του. Μόνο λέξεις στην αρχή , όχι το νόημα. Αλλά για κάποιο λόγο οι λέξεις αυτές είχαν πάντα θρησκευτικό περιεχόμενο. Άγιοι, Απόστολοι, ευαγγέλια και ψαλμοί περνούσαν από το στόμα του πιο γρήγορα απ ότι οι άντρες από τη ζωή της Elizabeth Taylor.

Μου έκανε εντύπωση.

Τελευταία έχω αποκτήσει μια έντονη οικειότητα μαζί του. Τόσο που όταν σκέφτομαι την αγχωμένη ανάσα πριν χτυπήσω το κουδούνι της δομής εκείνες της πρώτες μέρες, γελάω [ και ντρέπομαι]. Πλέον μπαίνω στο κτήριο με χαμόγελο, ανοίγει η πόρτα και ψάχνω να τον βρω να τον χαιρετήσω. Συνεχίζει να μ ακολουθεί μα πια δεν μιλάει μόνο εκείνος. Τώρα καταλαβαίνω αρκετά απ όσα μου λέει [πάντα για θεούς και αγγέλους] και όσο μπορω του απαντώ, και όταν χρειαστώ λίγη ησυχία για να δουλέψω του ζητάω να με αφήσει για λίγο και εκείνος το κάνει. Ότι και να του λέω το κάνει.

Την τελευταία φορά που τον είδα, φεύγοντας, περίμενα όπως πάντα να έρθει μέχρι την πόρτα να με χαιρετήσει.
Του λέω:
Καληνύχτα Χρήστο και να προσέχεις μη μου πάθεις τίποτα.

Και μου απαντά:
Ύψιστε, πότε θα ξανάρθεις;

Υ.Γ. Πριν κάποιο καιρό είχα μιλήσει για τον πιο σίγουρο δρόμο για τη θέωση, την παντογνωσία. Όμως υπάρχει πιο απλός τρόπος, αρκεί να βρεις κάποιον να πιστέψει σε σένα.

Spiderman the Tribute

2007-05-08T17:28:00.000-07:00

Σαν παιδί κι εγώ έζησα και μεγάλωσα με comics κ super-ήρωες. Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια αναλώθηκαν κυρίως στις κλασικές Disney figures, αλλά με τον καιρό βούτηξα το δάχτυλο στην υπέροχη γεύση των υπερδυνάμεων.

Κάπου εκεί γνώρισα και λάτρεψα τον Spidey.

Το εντυπωσιακό του θέματος είναι ότι ο λόγος που βρήκε αμέσως μια θέση στην καρδιά μου ήταν ότι αν και υπερήρωας στην πραγματικότητα είναι αντιήρωας. Αν το καλοσκεφτείς ο αραχνάθρωπος είναι ο πιο ριγμένος χαρακτήρας που γεννήθηκε στα γραφεία της Marvel.

Σε μικρή ηλικία χάνει τους δικούς του σε αεροπορικό δυστύχημα και έτσι μεγάλωσε στα χέρια ενός ηλικιωμένου ζευγαριού. Στο σχολείο ήταν πάντα ο καλός μαθητής, κάτι που σε συνδυασμό με την έμφυτη ντροπαλότητα του και τον σιωπηλό χαρακτήρα του τον έκανε να περνά απαρατήρητος από κάθε κοπέλα και να χαίρει κακής μεταχείρισης από τους cool τύπους της εποχής. Αδέξιος, ανοργάνωτος, ανίκανος για κάθε αθλητική δραστηριότητα και προικισμένος με υψοφοβία. Ένας κλασικός-μοναχικός nerd.

Όλα αυτά πριν το θαυματουργό τσίμπημα της ραδιενεργούς αραχνούλας. Η συνέχεια όμως δεν ήταν πολύ καλύτερη.

Ενοχικός για τον θάνατο του πολυαγαπημένου του θείου Ben.
Ερωτευμένος χωρίς ανταπόκριση και με την αποδοχή ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να έχει στο πλάι του την MJ.
Άφραγκος και μόνος όπως πάντα ξοδεύει τη νιότη του στο πατάρι του σπιτιού της θείας May.
Ζει στιγμές βγαλμένες από τα βιβλία του Δάντη στα γραφεία μιας μικρής εφημερίδας - underpayed - με συντροφιά ένα νευρωτικό αφεντικό που συχαίνεται τον Spiderman πιο πολύ και από τους Δημοκρατικούς.
Δεν είναι gadjetακιας σαν κάποιους ούτε παντοδύναμος σαν άλλους ζωγραφιστούς ήρωες.
Οι υπερδυνάμεις του υστερούν καθώς περιορίζονται στη δυνατότητα του Wall-Crawling, την μάλλον υπερεκτιμημένη Spider-Sence και μια κάποια σωματική ενδυνάμωση. Θυμίζω ότι ο ιστός του παράγεται από ένα δικό του κατασκεύασμα προσαρμοσμένο στα δυο του χέρια.
Είναι από τους λίγους υπερήρωες που δεν έχουν την συντροφιά ενός sidekick. Αυτό όχι γιατί ο δυναμισμός του του επιτρέπει να είναι ένας πρωταγωνιστικός stand-alone χαρακτήρας (Superman) αλλά γιατί είναι μόνος, κλεισμένος σε έναν αιώνιο εσωτερικό μονόλογο.

Αν όμως κάτι με εντυπωσιάζει περισσότερο από κάθε άλλο σ αυτόν τον χαρακτήρα, αυτό είναι η έλλειψη αναγνώρισης. Κάθε ήρωας που σέβεται τον εαυτό του έχει περάσει στιγμές έντονης αμφισβήτησης αλλά για τον Peter οι στιγμές αυτές μοιάζουν με τη μέρα της μαρμότας.

Όπως θα έλεγε και η tzotza "He is the most depressing superhero imaginable".

He is my hero

P.S. I'd like to advise everyone who is thinking of watching the newly-released movie Spiderman 3 to wait for the DVD edition. The direction was awful, the acting mediocre and the special effects were a tragedy. Not to mention the unspeakable abuse of the original script.

God for a day

2007-04-25T06:58:00.000-07:00

Πριν λίγο διάβασα το τελευταίο post της φίλτατης lote alcarin. Έθεσε μια ερώτηση που με έβαλε σε σκέψεις.

Ποια υπερδύναμη θα θέλατε να έχετε, και γιατί?

Αρχικά διάλεξα το Time-Travel.
Μοιάζει πολύ ελκυστική η ικανότητα να ξεφυλλίζεις τις σελίδες του χρόνου κατά βούληση και προς κάθε κατεύθυνση. Το να ζεις το παρελθόν, να γνωρίζεις το μέλλον και φυσικά να διορθώνεις λάθη - δικά σου ή άλλων - ακούγεται μαγικό.

Μετά το σκέφτηκα λίγο παραπάνω.
Θυμάμαι μικρός είχα εντυπωσιαστεί με την ανικανότητα του ανθρώπου να προσδιορίσει το Θείο. Συγκεκριμένα θυμάμαι φωνές θεολόγων και πνευματικών να μας διδάσκουν ότι τον Θεό μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε με κάποια επίθετα - ιδιότητες χρησιμοποιώντας συνδετικούς συνδέσμους.
Ο Θεός είναι Πανάγαθος και Πανεύσπλαχνος και πανταχού Παρών και Προαιώνιος και..

Προβληματίστηκα, τι είναι αυτό που δίνει σε κάτι θεϊκή ιδιότητα;

Το αδιαμφισβήτητο χαρακτηριστικό του Θεού είναι η Παντοδυναμία.
Πολύ γενικόλογος ορισμός, τουλάχιστον για τα γούστα μου. Προσπάθησα να το αναλύσω. Πάντα άκουγα ότι η γνώση είναι δύναμη. Μήπως όμως η φράση αυτή είναι κάτι παραπάνω από ένα μητρικό - πατρικό τσιτάτο που προσπαθεί να κάνει τα παιδιά να σκύβουν με μεγαλύτερη προσήλωση πάνω από τα βιβλία τους;

Καιρός για ένα αξίωμα.
Την παραδοχή ότι όλα είναι δυνατά, απλά απαιτούν πράγματα που το μυαλό μου δεν γνωρίζει ή απλά δεν μπορεί να συλλάβει.
Τελικά κάθε θεός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να είναι Παντογνώστης.

Μπορώ να κάνω τα πάντα, αρκεί να ξέρω πως.

Θα μπορούσα να μετατρέψω το νερό σε κρασί, να βαδίσω πάνω στη θάλασσα, να αναστήσω νεκρούς, να δημιουργήσω ζωή. Δεν ξέρω αν θα μουν καλός κι αγαθός ή κακός και τιμωρός ή ακόμα κι αδιάφορος.

Για να επιστρέψω στο θέμα, αν διάλεγα μια υπερδύναμη αυτή θα ήταν η παντογνωσία.

Movie-ing people

2007-04-12T08:08:00.000-07:00

Για λίγο καιρό στερήθηκα τη χαρά να διασχίζω την πόλη - σαν γνήσιος νεοέλληνας - με το αυτοκινητάκι μου. Χρειάστηκε λοιπόν να χρησιμοποιήσω αποκλειστικά τα ΜΜΜ για τις μετακινήσεις μου, κάτι που είχα να κάνω καιρό.

Στα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια συνήθιζα να γυρνάω την Αθήνα με το backpack κ ένα βιβλίο στο χέρι. Τώρα πια σπανίως έχω κάποιο βιβλίο μαζί μου. Ψάχνοντας λοιπόν κάτι για να περάσω την ώρα μου θυμήθηκα ένα παιχνιδάκι. Είναι ένα συγγραφικό παιχνίδι που έπαιζαν οι ήρωες μιας ταινίας. Διαλέγεις κάποιον από τους γύρω σου και με την εικόνα του φτιάχνεις έναν χαρακτήρα. Του δίνεις ένα όνομα, ένα background και χτίζεις την ιστορία του. Μπορεί να παρεξηγηθεί λίγο το επίμονο βλέμμα σου αλλά αξίζει τον κόπο. Νιώθεις τη γνήσια χαρά της δημιουργίας καθώς η φαντασία σου σπάει τις μνήμες σου και τις λιώνει για να τις χωρέσει σε νέο καλούπι.
Ξεκίνησα το παιχνίδι.

Αγγελική
Ξεπαρθενεύτηκε στα 14 της από τον - όπως νόμιζε τότε - έρωτα της ζωής της, ένα λύκειοπαιδο από το σχολείο της. Πέρασαν πολύ καλά για σχεδόν ενάμισι χρόνο, μέχρι τη στιγμή που την άφησε για να πάει στην πενθήμερη εκδρομή του σχολείου. Τώρα στα 21 της σπουδάζει σε κάποιο ΤΕΙ της πρωτεύουσας. Περνάει την ώρα της παρακολουθώντας κάποια μαθήματα και πίνοντας καφέδες τα απογεύματα. Καπνίζει συνέχεια, μια συνήθεια - ενθύμιο από τον πρώτο της έρωτα. Άντρες πολλοί, περνάει καλά για λίγο διάστημα μα δεν μπορεί να δεθεί με κανένα. Τον τελευταίο καιρό έχει μια κάπως σοβαρή σχέση μα κυρίως γιατί κουράστηκε να ψάχνει για την πραγματική αγάπη. Είναι απλή και πειθήνια και ας το παίζει bitch στην παρέα της. Τα βράδια της αρέσει να κλίνεται σπίτι με ένα τσιγάρο στο χέρι και να ξεφυλλίζει το σχολικό της λεύκωμα. 'Οχι και σήμερα, σήμερα το βράδυ ξεκινάει δουλειά σε ένα μπαράκι.

Κοσμάς
Παιδί από επαρχεία. Στην εφηβεία του άφησε το χωριό του και ήρθε στην Αθήνα. Έζησε μερικά χρόνια σε σπίτι συγγενών και όταν πέθανε ο πατέρας του νοίκιασε ένα σπίτι για αυτόν και τη μάνα του. Στα 31 του βλέπει τα μαλλιά του να γκριζάρουν και εκνευρίζεται. Δε στέριωσε ποτέ σε μια δουλειά, τελικά - με τη βοήθεια ενός πατριώτη βουλευτή - βρήκε μια θέση. Τα λεφτά είναι καλά και φοράει και στολή. Δυσκολεύτηκε λίγο να μάθει το don't touch that αλλά τι να κάνεις; Τι τρέλα πια και αυτοί οι τουρίστες με τα αρχαία; Το θέμα γυναίκα είναι σταθερό για χρόνια, καλύπτει τις ανάγκες του κάθε Δευτέρα μέσα σε ένα νεοκλασικό σε ένα από τα δρομάκια του κέντρου. Παρέες δεν είχε ποτέ. Συνηθίζει να περνάει τα βράδια του με ποδόσφαιρο, μπύρες και DVD.

Μαρία
27 στα 28. Μεγάλωσε με τα δύο αδέρφια της στο σπίτι μιας μεσοαστικής οικογένειας. Σπούδασε αρχικά σε ελληνικό πανεπιστήμιο και μετά συνέχισε για δυο χρόνια σε ένα του εξωτερικού. Τελευταία εργάζεται σε μια εταιρεία. Γυρίζοντας από την Αγγλία είχε χάσει τις παλιές της φιλίες. Τώρα κάνει της βόλτες της με τα παιδιά από τη δουλειά. Περνάει καλά μαζί τους μα νιώθει την σχέση τους πολύ επιφανειακή. Είχε τρεις σοβαρές σχέσεις στη ζωή της, αλλά και οι τρεις τελείωσαν άδοξα. Τώρα δηλώνει ελεύθερη κι ωραία. Η αλήθεια είναι ότι νιώθει μάλλον μόνη παρά ελεύθερη, και για το ωραία αμφιβάλει εδώ και καιρό. Αν τη ρωτήσεις για την μεγαλύτερη αγάπη της ζωής της θα σου πει για την ανιψούλα της, παιδί του μεγάλου αδερφού της και πιο γλυκό πλάσμα του κόσμου.

Δεν ξέρω γιατί αλλά οι χαρακτήρες που συναντώ έχουν καταθλιπτικές ιστορίες.

Με λάδι και με αίμα

2007-03-30T08:12:00.000-07:00

Για άλλη μια φορά χρειάστηκε αίμα για να κυλίσει ο τροχός της κρατικής μηχανής.

Για άλλη μια φορά ξεκίνησε η παρέλαση. Κανάλια που τρέφονται με τα απομεινάρια του θύματος, κυβερνήσεις που αρπάζονται από το γεγονός και τρέχουν να πολεμήσουν το πρόβλημα με σιδερένια γροθιά, και άνθρωποι κυριευμένοι από το επιφανειακό αίσθημα απέχθειας μπολιασμένο με φύλλα έκπληξης για τα επεισόδια και την κατάληξη τους.

Πριν σχεδόν ένα χρόνο θραύσματα του οπαδικού πολέμου έφτασαν και στο σπίτι ενός φίλου. Τότε, στην έξαψη της στιγμής έστειλα το παρακάτω σε γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο.

Αγαπητέ κύριε Χ,

Σας παρακολουθώ αρκετό καιρό και μπορώ να πω ότι σας εκτιμώ πολύ. Είχα σκεφτεί αρκετές φορές να σας στείλω κάποιο mail αλλά ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία. Αυτή τη φορά σας γράφω με μια άσχημη αφορμή.

Στο προκείμενο, πριν λίγα βράδια το μαγαζί ενός φίλου δέχτηκε επίθεση με πέτρες και μολότοφ από είκοσι κρανοφόρους με μηχανάκια. Το περιστατικό έλαβε χώρα σε μια γειτονία του Πειραιά. Ο λόγος οπαδικός , ο φίλος μου έχει την ατυχία να μην πιστεύει στο διαδεδομένο δόγμα της περιοχής, και η αφορμή ένα μάλλον ασήμαντο φραστικό επεισόδιο. Για να γίνω πιο κατανοητός, πριν μια εβδομάδα ένας νεαρός είχε σταματήσει έξω από το μαγαζί και προσπαθούσε να ξεκολλήσει κάτι από μία κολόνα. Κινούμενοι από περιέργεια οι άνθρωποι του μαγαζιού βγήκαν να δουν τι γινόταν. Η κολόνα είχε κολλημένο ένα αυτοκόλλητο του Παναθηναϊκού από αυτά που γεμίζουν γειτονίες σε κάθε γωνία της πόλης. Ο νεαρός προσπαθούσε να το ξεκολλήσει χρησιμοποιώντας διάφορα κοσμητικά επίθετα για τους αλλοινοί. Αυτά που ακολούθησαν δεν μπορούν να χαρακτηριστούν φραστικό επεισόδιο καθώς η κατάσταση [ τουλάχιστον από τη μία πλευρά ] δεν ξέφυγε από τα λογικά πλαίσια, χωρίς «γαλλικά» κλπ. Το αποτέλεσμα ήρθε μερικές μέρες μετά όταν το βράδυ δέκα μηχανές με είκοσι άνδρες ντυμένους με μπουφάν και κράνη, σταμάτησαν έξω από το μαγαζί, έσπασαν τη βιτρίνα με πέτρες και έριξαν κάποιες βόμβες μολότοφ. Εκ των οποίων η μία στόχευε στο μπαλκόνι του σπιτιού του 1ου ορόφου. Οι ζημίες αν και μεγάλες είναι μάλλον ασήμαντες μπροστά στη ψυχολογική βία που έζησαν και ζουν οι άνθρωποι αυτοί. Πλησιάζει το ντέρμπι του κυπέλλου στο μπάσκετ και ζω από κοντά την αγωνία τους… «Αν κερδίσουμε; Θα ξανάρθουν;».

Είμαι γεμάτος ντροπή, οργή και απόγνωση.

Που να στρέψεις πρώτα το δάκτυλο; Στις χιλιοφορεμένες λύσεις της παιδείας [ ή μάλλον της έλλειψής της ], ή στο Κράτος και την απουσία του; Τις οικογένειες που αδυνατούν να εφοδιάσουν με τα απαιτούμενα ηθικά αποθέματα τα παιδιά τους; Ή ακόμα την παροιμιώδη απάθεια όλων μας. Έμεινα πραγματικά κατάπληκτος στο άκουσμα μιας τόσο ηλίθιας ερώτησης από τα στόματα γειτόνων και περαστικών «Μα καλά…Παναθηναϊκός μέσα στον Πειραιά;».

Θα ήθελα όμως να δώσω μια άλλη διάσταση στο πρόβλημα. Πολύ καιρό ακούμε από διάφορα στόματα την ανάγκη ή τις προσπάθειες για την δημιουργία της λεγόμενης Οικογενειακής εξέδρας. Στα 22 μου χρόνια έζησα το γήπεδο να γίνεται [ αδίκως ] μέσω εκτόνωσης, να έχει παραδοθεί σε τραμπούκους και εγκληματίες. Καταλαβαίνω την ανάγκη αλλαγής, την ανάγκη να κερδίσουμε πίσω την εβδομαδιαία διασκέδασή μας. Μήπως όμως δεν είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Τα βήματα που παίρνονται τελευταία από διοικήσεις και φορείς ακούν πολλά εγκωμιαστικά σχόλια. Μήπως όμως δεν είναι αυτή η λύση; Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και κοινωνικό, μέχρι στιγμής το μόνο που έχουμε κάνει είναι να μεταφέρουμε τα επεισόδια από το κυριακάτικο ματς στην καθημερινή μας ζωή. Οι καβγάδες ανάμεσα σε συνδέσμους ή απλά οπαδούς έχουν γίνει πολύ συχνό φαινόμενο. Οι δρόμοι, τα σπίτια, τα μαγαζιά, ακόμα και οι κηδείες έχουν γίνει πεδία μαχών, σε έναν πόλεμο χωρίς αξίες και ιδανικά. Άραγε αυτή η θρησκεία όπως συνηθίζουν πολλοί να αποκαλούν δεν έχει καμία θέση για το πνεύμα της ανεξιθρησκίας;

Είναι καιρός οι σύλλογοι και οι διοικήσεις τους να σταματήσουν την παθητικότητα. Να μην φροντίζουν αποκλειστικά τα του οίκου τους για να αποφύγουν το μεγάλο οικονομικό κόστος μιας τιμωρίας. Να πάψουν να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους, αρνούμενοι να πάρουν εισιτήρια για τα εκτός έδρας παιχνίδια. Και επιτέλους να ασχοληθούν σοβαρά με το πρόβλημα.

Για τυπικούς λόγους να τονίσω ότι είμαι ολυμπιακός, ιδιότητα που ΔΕΝ με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. Ειδικότερα όταν έτσι τιτλοφορούνται και άτομα ανάξια λόγου.

Ευχαριστώ για την υπομονή και περιμένω το σχόλιό σας,

Α Δ

JUST DO IT

2007-03-15T11:09:00.000-07:00

Ο Μαρξ υποστήριζε ότι η Θρησκεία είναι το όπιο των λαών. Όταν άκουσα αυτή τη ρήση την θεώρησα κάπως υπερβολική, ίσως ξεπερασμένη. Αλλά από την άλλη, ο Μαρξ δεν είχε δει ποτέ δελτίο των 8:30.

Το βράδυ που ακολούθησε τα περίφημα επεισόδια στη φοιτητική πορεία παρακολουθούσα το βραδινό δελτίο ειδήσεων γνωστού ιδιωτικού καναλιού. Διάφοροι εξαγριωμένοι δημοσιογράφοι(και μη) έθεταν καυτά ερωτήματα για την πυρπόληση του ιερού μνημείου και την βεβήλωση των εθνικών μας συμβόλων.

Μου γεννήθηκε μια απορία.
Γιατί το ίδιο κανάλι που φιλοξενούσε τώρα ένα τόσο ελκυστικό θέαμα δεν διέκοψε την κανονική ροή του προγράμματός του για να μεταφέρει τα γεγονότα εν εξελίξει αλλά προτίμησε να συνεχίσει κανονικά την προβολή της πολυαγαπημένης σειράς με θέμα το δράμα μιας Μαρίας;

Σοφά πράττοντας ένα άλλο γνωστό και λαοφιλές - ειδικότερα μεσημεριανές ώρες - κανάλι διάλεξε να προβάλει την ίδια ώρα μια άλλη διαμάχη. Τον πόλεμο ανάμεσα στον κ. Σαρμπέλ και τον Τούρκου ομόλογο του για την πατρότητα του "shake it up".

Σκεφτόμενος τα παραπάνω θυμήθηκα έναν φίλο.
Παλιότερα είχε μια μπλούζα κατασκευασμένη από μια αμερικάνικη εταιρία παραγωγής αθλητικών ειδών.
Η μπλούζα είχε μπροστά το πασίγνωστο λογότυπο της εταιρίας και πίσω έναν τηλεοπτικό δέκτη παραδομένο στις φλόγες.
Την εικόνα συνόδευαν τα παρακάτω λόγια.

Burn your TV
Dont ask why
Just do it

Η παραίτηση

2007-03-02T14:00:00.000-08:00

Τον τελευταίο καιρό έχω μερικά προβλήματα στη δουλειά.

Δουλεύω σε μια εταιρεία σχεδόν τέσσερα χρόνια. Η κατάσταση όμως είναι αρκετά ιδιόρρυθμη. Όπως συνηθίζω να λέω στους φίλους, "Εγώ κάνω ότι δουλεύω και αυτοί κάνουν ότι με πληρώνουν".

Η αλήθεια είναι ότι σπάνια ασχολήθηκα σοβαρά με το θέμα. Μάλλον γιατί απλά δεν μου αρέσει η δουλεία που κάνω, ή ο τρόπος που μέχρι σήμερα καλούμε να την κάνω.

Πάντα πίστευα ότι η ιδανική δουλειά είναι εκείνη που σε πληρώνει όχι για αυτό που κάνεις, αλλά για αυτό που είσαι. Δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμη αγγελία που να λέει:
"Ζητείται νέος, τεμπέλης, φυγόπονος και ασυνεπής με έντονο πρόβλημα υπνηλίας και αδυναμία συγκέντρωσης, για μόνιμη απασχόληση. Άεργοι με πρότερη εμπειρία θα προτιμηθούν."

Σήμερα ήταν η κορύφωση του δράματος. Είχα συνάντηση με τον προϊστάμενο μου. Φανταζόμουν την στιχομυθία και ήμουν προετοιμασμένος.

Τα άκουσα.
Για την αδυναμία μου να διεκδικώ το χώρο, τη θέση μου, την ύπαρξή μου στην εταιρεία.
Για την εκχώρηση σε άλλους του δικαιώματος ενασχόλησης με τις δικές μου αρμοδιότητες.
Πράγματα που είχαν σαν αποτέλεσμα να μειώνεται καθημερινά η χρησιμότητα μου.

Ήταν όλα αλήθεια.

Σήμερα έφτασα πιο κοντά στην παραίτηση από κάθε άλλη φορά. Είχα μάλιστα σκοπό να το postάρω στο blog. Πριν καν γίνει η παραπάνω συνάντηση, είχα έτοιμο το σχετικό κειμενάκι.

Το αποφάσισα, θα παραιτηθώ.
Θα παραιτηθώ από τον παλιό(καλό;) εαυτό μου. Θα γίνω πιο σοβαρός και εργατικός, πιο συνεπής και πιο διεκδικητικός.

Πού ξέρεις;
Αυτή η δουλειά ίσως έχει κάποιο ενδιαφέρον τελικά.

Ο δρόμος, ο χρόνος κι ο πόνος

2007-02-27T14:58:00.000-08:00

Νιώθω μια ανασφάλεια κινούμενος μόνος στους δρόμους, κάτι τουλάχιστον ξεκαρδιστικό για έναν άνθρωπο του μεγέθους μου.
Αιτία ένα - αστείο στην πραγματικότητα - περιστατικό στους δρόμους της Αθήνας.

Μόλις είχα παρκάρει στο κέντρο της πόλης και κατευθυνόμουν σε ένα από τα κτήρια της εταιρίας, στην οποία τελώ "χαρούμενος" εργαζόμενος. Το πλήθος των αλλοδαπών δεν είναι πια κάτι αξιοπρόσεχτο. Πλησιάζοντας στο κτήριο καταλαβαίνω ότι κάποιος μ ακολουθεί. Για την ακρίβεια με ακολουθεί από την ώρα που βγήκα από το αυτοκίνητο.

Κάπου εδώ οφείλω να περιαυτολογήσω.
Ένα από τα θετικά που αναγνωρίζω στον εαυτό μου είναι η παντελής έλλειψη πανικού και η απόλυτη κυριαρχία καθαρής σκέψης σε στιγμές κρίσης.

Το μυαλό μου αρχίζει να πλάθει σενάρια.
"Είμαι σίγουρος ότι μ ακολουθεί. Τώρα που το σκέφτομαι πέρασε δίπλα μου όταν προσπαθούσα να παρκάρω. Κοντοστάθηκε, προχώρησε λίγο, και αφού κλείδωσα το αυτοκίνητο με πήρε στο κατόπι."

Απορούσα με τον εαυτό μου που είχε καταφέρει να προσέξει τέτοιες λεπτομέρειες αλλά διάλεξε να μου τις παρουσιάσει λίγο πριν το μοιραίο.

"Πορτοφόλι - κινητό - τσάντα - κλειδιά. Ξέρει που έχω παρκάρει, μπορεί να θέλει να πάρει τ αμάξι."

Πριν κάνω κάτι (ότι κι αν ήταν αυτό) έπρεπε να σιγουρευτώ. Άνοιξα βήμα. Και εκείνος το ίδιο. Κόβω ταχύτητα και περιμένω να με προσπεράσει. Το κάνει. Περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο και περιμένω να απομακρυνθεί λίγο. Εκείνος συνεχίζει να προχωράει ρίχνοντας κλεφτές ματιές πίσω. Πιστεύοντας ότι έληξε το θέμα ανοίγω βήμα για να φτάσω στη δουλεία. Ενώ είχα απομακρυνθεί λίγο, εκείνος αλλάζει πεζοδρόμιο και ερχόμενος πίσω μου, κινείται γρήγορα να με φτάσει.

"Αυτό ήταν, πρέπει να τον αντιμετωπίσω."
Οπλίζομαι με όσο θάρρος και θράσος είχα πακετάρει στη τσάντα της δουλειάς, φοράω το ύφος του Μιχαλόπουλου στα Τσακάλια και γυρνάω.

- Τι τρέχει ρε φίλε; Θες κάτι;
Εκείνος παγώνει, τα χάνει για λίγο κ ρίχνει το βλέμμα στην άσφαλτο.
- Εεε τίποτα, τίποτα.
- Τι τίποτα; Αφού με έχεις πάρει από πίσω, τι θες;
- Όχι τίποτα, τίποτα. Εσύ που πάει; Εγώ έχει φίλο, φίλο μου σου μοιάζει.

Εκείνος ο Νοέμβρης ήταν ευνοϊκός μήνας για τους ζυγούς. Όμως το ωροσκόπιο μου δεν έλεγε τίποτα που να μοιάζει με καμάκι από μεσήλικα Πακιστανό στην γωνία Αγησιλάου και Δεληγιώργη.

Είχα ετοιμαστεί για μάχη και όχι συζήτηση, πού να του εξηγήσω ότι τα γούστα μας δεν ταιριάζουν;
Χαμογέλασα, απομακρύνθηκα γρήγορα και μπήκα στο κτήριο της εταιρίας.

80 χρόνια αγώνας

2007-02-25T07:46:00.003-08:00

Δεν συνηθίζω να βλέπω tv.
Τελευταία όμως έχω εθιστεί σε ειδήσεις και εκπομπές πολιτικού περιεχομένου. Σε κάθε ευκαιρία - όταν δηλαδή περάσω μπροστά από έναν ενεργοποιημένο τηλεοπτικό δέκτη - ψάχνω ένα πάνελ που να υπόσχεται μια καλή - σοβαρή - έντονη συζήτηση με μπόλικες πινελιές αντιπαράθεσης.

Το πλέον εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι δεν παραμένω αμέτοχος στις συζητήσεις που παρακολουθώ, αλλά σε κάθε ευκαιρία εκφράζω την επιδοκιμασία μου , την αντίθεση μου, τον εκνευρισμό μου.
Μάλιστα όσο περισσότερο με αγγίζει το θέμα τόσο πιο εκδηλωτικός γίνομαι.

Έτσι και εκείνο το βράδυ.
Παρακολουθούσα μια συζήτηση για το αγαπημένο μου θέμα, την Παιδεία. Αντιπρόσωποι κομμάτων και φοιτητικών παρατάξεων, δημοσιογράφοι και άμοιροι καταστηματάρχες - ένα πολλά υποσχόμενο σύνολο. Η κουβέντα φούντωνε και μαζί της η ενεργή συμμετοχή μου. Συντροφιά μου η πολυαγαπημένη μου γιαγιά, να παρακολουθεί το αστείο θέαμα ενός ανθρώπου να κάνει διάλογο με μια οικιακή συσκευή.

Φτάνοντας στο τέλος του πολύτιμου τηλεοπτικού χρόνου, χωρίς κανένα απολύτως συμπέρασμα αλλά με ικανοποιημένη την ανάγκη για "πολιτισμένη" συζήτηση, η γιαγιά μου θέλησε να μπει στη κουβέντα.

Παράθεση [ Η γιαγιά μου ]:
Φυγαδεύτηκε από το χωριό της στην ορεινή Αρκαδία μαζί με τον μικρότερο αδερφό της πριν συληφθούν από τους Γερμανούς για την συμμετοχή τους στο ΕΑΜ.
Στην Αθήνα εντάχθηκαν και οι δύο στην ΕΔΑ. Ο αδερφός της μάλιστα διετέλεσε γραμματέας της τοπικής της οργάνωσης.
Ήταν ανάμεσα στους συλληφθέντες στην κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα.
Αρκετοί συγγενείς της πέρασαν χρόνια στη Γυάρο χωρίς να υπογράψουν δήλωση μετανοίας.

Γιαγιά: Τώρα αυτοί καλά τα λένε;
Εγώ: Γιατί με ρωτάς; Αφού τους άκουσες, εσύ τι νομίζεις;

Γιαγιά: Δεν ξέρω εγώ από αυτά παιδάκι μου.
Εγώ: Μα πώς δεν ξέρεις απ' αυτά; 80 χρόνια στην αριστερά τι κάνατε;

Γιαγιά: Αα εμείς, ξύλο τρώγαμε.

ευ ζειν

2007-02-24T01:47:00.000-08:00

Για κάποιο λόγο βρέθηκε στο σπίτι μου ένα από αυτά τα lifestyle περιοδικά. Περνώντας από μπροστά του έπεσε φευγαλέα το μάτι σε ένα τίτλο του εξωφύλλου.

Νέα έρευνα:
Πως να ζήσεις περισσότερο

Με έβαλε σε σκέψεις.
Μήπως πρέπει επιτέλους να ασχοληθώ λίγο με τον εαυτό μου; Δεν εννοώ τα ψυχολογικά - φιλοσοφικά - υπαρξιακά θέματα που με ταλανίζουν κάθε τόσο, αλλά την νεοσύστατη έννοια του fitness.
Να γυμνάζομαι τακτικά, να κόψω κάθε κατάχρηση, να κοιμάμαι νωρίς, με σκοπό να επεκτείνω κατά τι το life spawn μου.

Τρομακτική σκέψη!
Ευτυχώς μπήκε και βγήκε από το κεφάλι μου όπως μια σφαίρα από AK-47, γρήγορα και επώδυνα.

Τελικά, στην ηλικία μου, αυτό που με απασχολεί είναι να ζήσω καλύτερα. Με κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς, με τη διάρκεια της ζωής μου θα ασχοληθώ μετά την ηλικία των 40.

Ίσως τότε να μετανιώνω για όσα δεν έκανα μέχρι τα 40 μου για να ζήσω μια πιο μακρόχρονη ζωή.

Μικρό το κακό.

Μου φτάνει που μετανιώνω για όσα δεν έκανα μέχρι τα 23 μου για να ζήσω μια πιο ευχάριστη ζωή.

editorial [ Τί είναι blog; ]

2007-02-23T02:55:00.000-08:00

Από την στιγμή που άρχισα να ασχολούμαι με το άθλημα του bloging είχα μια απορία.

Τι είναι τελικά ένα blog ;

Είναι ένας μοντέρνος τρόπος επικοινωνίας ή ένα on-line ημερολόγιο; Ίσως ένα κολάζ γεγονότων, ονείρων κι απόψεων;

Ένας φίλος blogίτης στην ερώτηση αυτή μου απάντησε, "Είναι μέσω επικοινωνίας, το δικό μου είναι ημερολόγιο γιατί απλά δεν έχω τίποτα να πω" και πρόσθεσε "όσο πιο βαρετή ζωή έχεις το πιο βαρετό είναι και το ημερολόγιο σου."

Μετά από λίγη σκέψη κατέληξα στο εξής, ο μόνος τρόπος να μάθω τι είναι ένα blog,
είναι να φτιάξω ένα.